De blijde wereld van Haribo kan niet op tegen de zon. Gelukkig blijft het even zoet als altijd.

Dus, jawel. Sinds een aantal weken woon ik tezamen met Renate in een mooi herenhuis aan het centrum van Arnhem. En nu eindelijk mét internet! Dus, bij deze een update. Ja, ik leef nog. Ja, in Arnhem. Mocht je je vervelen, kom gerust langs. De deurbel werkt toch niet.

Na afgelopen weekend heb ik weer een nieuw iets op het lijstje van dingen die ik nog wil doen staan. Buiten de deejay uithangen tijdens een evenement in de zomer. Ik denk dat ik maar wat mails rond ga sturen naar festivals en dergelijke, want na er een vleugje van geproefd te hebben wil ik meer!

De foto is trouwens genomen op Anime 2010, afgelopen weekend gehouden in Almelo. Voor het eerst werd er een evenement buiten georganiseerd, en de parapara workshop was de invulling ervan. Een groot podium werd opgebouwd, en heel Almelo kon meegenieten van een flinke portie eurobeat. Nu maar hopen dat ze Aleky’s Eternity een leuk nummer vonden.

Maar dus, awesome muziek op een awesome feest met een awesome temperatuur en awesome zonnetje erbij. Heerlijk. : D

• 3 Drives On A Vinyl – Greece 2000
• 3 Drives On A Vinyl – Greece 2000 (maxi)
• Air – 10000 Hz Legend (promo)
• Alanis Morissette – You Oughta Know
• Andy Sheppeld – Learning To Wave
• Anna Nicole Smith – My Heart Belongs To Daddy
• Ash – Shining Light
• Audio Bullys – We Don’t Carre
• Buzzcocks – Chronology (EP)
• Cisko Brothers – Guaglione
• Death In Vegas – Rocco
• Dingetje – Kaplaarzen (De Rubberen Laarzen)
• Dr. Alban – One Love
• Drive By Shooters – Get Up ‘Aah’
• French Affair – My Heart Goes Boom (La Di Da Da)
• George Clinton & The P-Funk Allstars – If Anybody Gets Funked Up (It’s Gonna Be You)
• Girl Wonder – Mesh
• Good Shape – Megamix (promo)
• Haddaway – I Miss You
• Holly Cole – Dark Dear Heart (promo)
• Hot Chocolate feat. Errol Brown – Emma
• Ivy Lee – First Last Ever And Only
• Janet – All For You
• Janet – Everytime
• Janet – Son Of A Gun (I Betcha Think This Song Is About You)
• Janet Jackson – Runaway
• Larusso – Il Suffira
• Lee Towers – Allemaal Achter Oranje!
• Lenny Kravitz – Again
• Lenny Kravitz – Dig In
• Little Richard – He’s Got It (album)
• LL Cool J – Hey Lover
• Los Fabulosos Cadillacs – Calaveras Y Diablitos
• Maceo Perker – Dail Maceo (promo)
• Mariah Carey – Open Arms
• Marianne Faithfull – Sex With Strangers
• Michel Petrucciani, Steve Gadd & Anthony Jackson – Take The A Train
• Michel Petrucciani, Steve Gadd & Anthony Jackson – Take The A Train (sealed)
• Milli Vanilli – Keep On Running
• N.E.R.D. – Rock Star
• No Mercy – Missing / Where Do You Go
• Ome Henk – Mambo Nr. 6
• Playahitty – The Summer Is Magic
• Rene Froger – Here In My Heart
• Rob De Nijs – De Donder Rolt
• Rob De Nijs – Tijdloos
• Robbie Williams – Lovelight
• Salt-n-Pepa – Let’s Talk About Sex!
• Saxual Harassment – Energy Sound
• Seal – Crazy
• Seal – Get It Together
• Snap! – Colour Of Love
• Supergrass – Moving
• T-Spoon – No Time 2 Waste
• The Beach Boys – Greatest Hits vol. 3
• The Chemical Brothers – Hey Boy Hey Girl
• The Cranberries – Zombie
• The Isley Brothers feat. Ronald Isley (aka Mr. Biggs) – Parts Of The Album Eternal 1 (sampler)
• The The – I Saw The Light
• The Time – Jerk-Out
• Toni Braxton – Secrets (album)
• Toni Braxton – Unbreak My Heart
• UB40 – Since I Met You Lady
• Unknown – Lazy Jazz
• Various – Elton John & Tim Rice’s Aïda
• Various – Jazz
• Various – Rolling Stone vol. 34 Rare Trax – Original Kraut
• Various – Sound Of Christmas
• Various – The Lion King
• Various – The World Of Lusafrica

Niet mis, al zeg ik het zelf. Voor die 3 euro, ach joh. Dat er wat random crap bij zit, het zij zo. Ik ben in ieder geval lekker aan ‘t swingen op dat nummer van Salt-n-Pepa. Let’s talk about sex, baby~

Zoals altijd begint het weekend op vrijdag. Nou ja, niet altijd, maar ik vind dat wel. En daarom gingen afgelopen vrijdag Renate en ik naar een grote meubelwinkel. Waarom? We moesten er iets halen. Ja, helemaal bij de Ikea. Enfin, wij dus met goede moed richting Eindhoven, Son om precies te zijn. Eerst met de trein, daarna met de bus. Woesj. Eenmaal aangekomen zag Renate natuurlijk allemaal leuke dingetjes voor in ons huis. Nee, niet dat we gaan samenwonen, maar toch is het altijd leuk om te kijken wat je eventueel wel en niet zou willen hebben. Je weet wel hoe dat gaat. Natuurlijk moesten we onze winkelmanie eventjes onderbreken om in het Ikea restaurant te genieten van een panini met ham, kaas en vage saus, en een slokje drinken. Hmmmm, lekker! Daar kan een bezoek aan de Ikea natuurlijk niet eindigen, dus besloten we om door te gaan met onszelf afvragen waarom er iemand een koe in hun huiskamer wil hebben. Tot mijn grote verbazing lag Renate op een gegeven moment ook in de schappen. Geloof je het niet? Ik heb zelfs fotobewijs!

De kassa’s kwamen in zicht, maar niet voordat we onszelf even neer lieten ploffen in een van de tuinmeubels die tentoongesteld waren. Renate besloot dat we ‘later’ ook een tuin moesten hebben, niet door hebbend dat ik dat al roep vanaf dag 1. Ach, zijn we er in ieder geval over uit dat we een tuin moeten hebben.

Na de kassa was er nog een bistro. Of nou ja, zo noemden ze het. Renate stond erop om een ijsje te halen, en aangezien ‘t samen met een hot dog goedkoper was, viel de keuze daarop. De Ikea is grappig, je moet niet alleen zelf je meubels in elkaar zetten, maar ook de ijsjes moet je zelf maken. Het echte Ikea-gevoel, denk ik.

Enfin, de vrijdag was verder niet zo heel interessant. Ik ging terug naar ‘s-Hertogenbosch, terwijl Renate al slapend haar tocht vervolgde naar Ede. Alles aardig en wel, afgezien dan van het ongeluk wat net was gebeurd op de kruising Brugplein (nabij Kwitfit). Een personenauto werd op een takelwagen getrokken, terwijl de laatste dwars op het kruispunt stond. Precies waar de bus waar ik in zat heen moest. Aargh!

Zaterdag begon goed. Er was een zogenaamde ‘gyaru mega meet’ georganiseerd. Wat je je daarbij moet voorstellen is dat ongeveer 10 tot 20 modetutjes die denken Japanse mode te volgen bijeen komen om zich met een willekeurige bezigheid een middag te vermaken. Dit keer was de keuze gevallen op bowlen. In bowlingcentrum de Maaspoort te ‘s-Hertogenbosch. En wat een toeval, dat is het bowlingcentrum bij mij thuis om de hoek, waar ik iedere donderdagavond de league speel. Aangezien het voor mij dus weinig moeite was mee te doen, deed ik dat ook maar. Om 12 uur verzamelen op het station, maar vanwege een modetutje dat blijkbaar een trein had uitgekozen die vertraging moest hebben, vertrokken we pas om half 2 naar het bowlingcentrum. Geen ramp, want 15 minuten later stonden ik, Choong en 10 fashionista’s klaar om ons naar de baan te begeven. Hoewel de baancondities niet echt super waren, had ik het toch nog voor elkaar gekregen om 164 en 192 te gooien. Ik vond het grappig om te zien hoe iedereen probeert te gooien, en hoeveel talent sommigen hebben zonder het door te hebben. Naderhand ging iedereen weer terug naar het station, maar ik had daar weinig zin in, dus ging gewoon direct naar huis. En even ter illustratie, de modetutjes.

Tijd vliegt, en dus zijn we nu aanbeland bij zondag. Renate had een aantal van mijn vrienden opgetrommeld om naar Utrecht te komen. Dit onder het motto ‘laserkwesten en chinees opeten’. Afgezien van een Choong die te laat was, liep alles gesmeerd. Tot mijn verbazing vond iedereen het ook echt leuk om te lasergamen. Wat eenieder minder leuk vond, was dat er een aantal kleine koters meededen. Het is niet echt tof als je met een grote groep twintigers probeert actief te zijn, en daar tussen nog eens een paar brugpiepers rondrennen. Maar ach, het moest maar. Foto’s zijn te bewonderen als je op deze link klikt. Op eigen risico.

Na het uitputtende lasergevecht waren we toe aan wat eten, en dat deden we bij stamchinees Tai Soen. Kees vergezelde de groep, en we begonnen aan een overheerlijk avondmaal. Na 2 uur waren onze maagjes gevuld, en portomonees geleegd; tijd om weer huiswaarts te keren. Maar niet voordat er een groepsfoto werd gemaakt.

Dus, dat was mijn weekend. En nu weer fijn een weekje gevuld met ontruimingen. Joepie! Hoe was jullie weekend?

p.s. pluspunten voor degene die de titel snapt.

Het begon allemaal op de vrijdagochtend. Nou ja, donderdag-op-vrijdagnacht. Ik kreeg een sms van Andrea Silvestri dat hij doodziek was, en helaas niet kon komen. Want jawel, het plan was in eerste instantie dat ‘Mirò’ helemaal vanuit Italië naar Nederland zou komen om deel uit te kunnen maken van Deshima Sounds. Jammer, maar helaas. Volgende keer beter, en hij beloofde er de volgende keer zeker weten bij te zijn.

De afwezigheid van Andrea weerhield ons niet om alsnog een superawesome feest neer te zetten. Deshima Sounds ‘Bring The Bling’, de vierde keer dat Jody en ik als Neodash Zerox en MK☆ dit dancefeest met Japans tintje op touw hebben gezet, was een geweldig succes. Niet alleen gingen de sets beter dan verwacht, maar ook waren de mensen die langskwamen enthousiaster dan ooit. En om dat alles extra leuk te maken, hadden we dit keer een recordaantal bezoekers. Er waren bijna 100 mensen binnen! Foto’s en video’s zullen binnenkort verschijnen op onder andere Hyves en Facebook, dus houd dat in de gaten!

Op de paaszondag stond er, naast bijkomen van Deshima Sounds, een gezellig middagje rondhangen met Ivan, speciaal voor ons overgekomen vanuit Guildford, op het schema. Helaas waren de winkels overal dicht, maar dat weerhield ons niet om alsnog ergens een café binnen te stappen en wat te drinken. Na bijgepraat te hebben, hebben we ons tegoed gedaan aan wat voer, waarna we ons op maakten voor een tripje naar Rijswijk. Aldaar pikte Marcello ons op om naar de studio van Radio Stad Den Haag te gaan. Toen we binnenkwamen was het net een grote huiskamer. Wederom gezelligheid overal. Hier werd John Sauli, beter bekend als de stem van Rofo, geïnterviewd. Het is opgenomen, de videobeelden zijn te vinden op de Radio Stad Den Haag website. Stiekem zie je mij op de achtergrond, waarna Ivan naast me kwam zitten op de grond (vanaf ongeveer 50 mins).

Toen dat eindelijk voorbij was, gingen we als een gek naar de studio van Fresh FM. Ook hier werd John geïnterviewd, maar ook ik mocht mijn zegje doen om terug te blikken op Deshima Sounds. En, hoe verrassend het ook moge zijn, ook hier een en al gezelligheid.

Het bleek dat John Sauli, hoewel hij oorspronkelijk uit New York komt, inmiddels al bijna 30 jaar in Vught woont. En dat is toch wel heel erg dicht bij ‘s-Hertogenbosch. Het was dan ook geen probleem, en ik mocht meerijden. Hoe vet is dat? Zomaar met een italo-superster meerijden. Zo kwam ik erachter dat hij een van de ending themes van Hikaru No Go heeft geschreven. Het origineel is van Samantha Gilles, maar Dream heeft Music Is My Thing gecoverd voor de anime serie.

Rond middernacht kwam ik eindelijk thuis aan, en kon ik terugblikken op een weekend vol vrienden, muziek, nieuwe vrienden, en nog meer muziek. Hopelijk zie ik iedereen weer terug op de volgende Deshima Sounds?

Vorige week zondag vierde Renate haar twintigste verjaardag. Hoewel ze volgens het geboorteregister op 25 februari al twintig werd, werden vrienden gevraagd om op 7 maart naar Utrecht te komen met een cadeautje. Vanaf daar was het de bedoeling om de bus te nemen, waarna we met 10 man sterk LaserQuest Utrecht gingen overvallen.

Nu had ik stiekem een kleine voorsprong, aangezien ik hier een aantal jaar geleden al was geweest met een hele groep. Dit was echter zo lang geleden, dat er niet eens een blog over is geschreven. Maar dat hield ons niet tegen dit keer vol vreugd de arena te bestormen. In eerste instantie was het plan om tegen een andere groep van 9 personen te spelen, maar omdat we nogal aan de vroege kant waren, konden we direct beginnen. Het werd een free-for-all match. Gewapend met een futuristisch lasergeweer probeerden we elkaar neer te maaien. Het resultaat hieronder.

Nu wil ik niet opscheppen, maar die ‘mk*’, dat ben ik. En, helaas, net als Renate’s verjaardag vorig jaar, en de bijeenkomst jaren geleden, sta ik ook dit maal op de bovenste plek. Het geeft een soort geruststellend gevoel; bij een zombie apocalypse ben ik, met enig geluk, niet de eerste die ten prooi valt. Mits we tegen die tijd een beetje goede laserguns hebben. Pew pew pew pew. Zap.

Oh, en de mensen die de groepsfoto’s willen hebben, laat het me weten!

Om 14:00u had ik een afspraak aldaar. Met goede moed startte ik mijn reis rond 11:40u vanaf huis, waarna ik om 11:48u weg reed in een bus. Volledig volgens schema had ik genoeg tijd om op het centraal station van ‘s-Hertogenbosch mezelf te trakteren op een flesje Lipton Clear Green Tea, alvorens de trein van 12:08u richting Utrecht te nemen. En toen liep het mis.

Voorspoedig liep de reis, totdat we rond 12:30u tot stilstand kwamen. We bevonden ons ergens tussen Houten en Lunetten (bij de groene pijl). Er werd ons gemeld dat er een stroomstoring nabij Utrecht was, en dat we tot nader order niet verder mochten rijden. Eenieder greep naar zijn danwel haar telefoon om dierbaren het nieuws te melden. De vrouw die haar plek naast de mijne had gevonden, wachtte rustig af, zonder zich ergens druk over te maken. Hetzelfde was ook mijn idee. Ik had immers een half uur extra speling gerekend, en had een kwartier overstaptijd te Utrecht.

Tijd verstreek, en na ongeveer een kwartier werd er ons duidelijk gemaakt dat er een ontploffing was geweest bij een ‘electriciteitshuisje, waar nu brand woedt‘. Het was niet duidelijk wanneer er weer gereden mocht worden, maar de trein verlaten was vooralsnog geen optie. Wat voor velen wél een optie was, was het nogmaals grijpen naar de mobiele telefoon. Vele verhalen deden de ronde, zo zou er volgens een iemand een complete ramp zijn gebeurd bij een kerncentrale in de buurt van Utrecht. Uhm, juist. Een mevrouw die niet ver van mij vandaan zat wist via het thuisfront te vertellen dat de storing naar alle waarschijnlijkheid pas tussen 15:00u en 17:00u opgelost zou zijn. Oei.

Aangezien ik dus onmogelijk nog om 14:00u te Amersfoort kon zijn (het was inmiddels al 13:30u), besloot ik contact op te nemen met mijn afspraak. Vol begrip werd de afspraak verschoven naar een andere dag, en werd me veel sterkte toegewenst met de verdere reis. En dat had ik nodig. Luttele ogenblikken later kwam er een conducteur binnenstormen, en vroeg wie er naar Schiphol moest reizen. Dit was immers de eindbestemming van het DD-IRM waar we ons in bevonden. Deze mensen werden meegenomen, en tot op heden heb ik niks meer van hen vernomen.

Tijd verstreek, en het was rond 14:00u dat ik besloot een spelletje te gaan spelen. Net op dat moment werd er omgeroepen dat het toegestaan was om uit de trein te gaan. Er was vervangend vervoer geregeld, maar hoe lang het zou duren eer dit arriveerde was onduidelijk. Gelukkig was ik er van op de hoogte dat we niet ver van Utrecht af zaten, deels door een fietstocht die ik eerder heb ondernomen. Een kort wandeltochtje zou geen ramp zijn, leek me. Aangezien ik in het voorste gedeelde van de trein zat, was ik een van de laatsten die aan de achterkant ‘frisse’ lucht proefde. ‘Fris’, want blijkbaar was dat achterste halletje tijdelijk omgetoverd tot rookhok. Jottem!

Eenmaal uit de trein gesprongen, stond er eerst een tocht terug op het menu. Zo’n 200 meter terug was er een spoorwegovergang, vanwaar we de weg op konden. Het was een geweldig gezicht. Een hele sliert mensen die als een kudde olifanten elkaar achtervolgden. Net zoals de avondvierdaagse. Helaas had ik mijn camera niet ter hande, anders had ik wat leuke foto’s gemaakt.

Na een korte wandeling kwam eindelijk station Utrecht Lunetten in zicht. Aldaar heb ik maar besloten een stadsbus te nemen, en mijn tocht te vervolgen naar Utrecht Centraal. Die gedachte hadden meerdere mensen, en dus was het een overvolle bus die richting het knooppunt ging. Eenmaal aangekomen realiseerde ik mij dat het bijna 15:00u was. Tevens kwam ik vrij snel tot de conclusie dat zowat al het treinverkeer stil lag. Ik kon twee dingen doen. Ofwel zou ik een pendelbus nemen die mij terug naar ‘s-Hertogenbosch bracht, ofwel nam ik gebruik van de situatie en vereerde Utrecht met een bezoekje van mij. De laatste won, deels omdat Renate ook op weg was naar deze stad van onlogistiek.

Rond 16:45u werden we herenigd, en na een flinke poos shoppen, zijn we maar neergestreken in een willekeurig restaurantje om van wat relatief goedkoop voer te genieten. Met een McFlurry als toetje. De reis ging voor Renate door naar Amsterdam, mijn eindbestemming was ‘s-Hertogenbosch. Zonder al te veel problemen arriveerde ik rond 21:15u bij het ouderlijk huis. Met een resitutieformulier.

Geen kwaad woord over de NS, trouwens. Zij hebben gedaan wat ze konden doen. Als er opeens 10 volle treinen stil gaan staan, waarvan de helft in ‘the middle of fucking nowhere’ (dezelfde overenthousiaste medereiziger als bovenstaand), dan is het een beetje hectisch, ja. Suck it up!

Dat is vandaag! En daarom dacht ik bij mezelf, laat ik Renate eens gaan verwennen. En zoals te zien, is dat best wel gelukt. En behalve dat, zijn er worstenbroodjes, prinsessencakejes en straks een inluiding van het jaar van de tijger. En, wat een toeval, dat is míjn jaar. Ik voorzie een hele hoop geluk. En liefde. Hihi. Fijne zondag iedereen!

Oh, en wat er in dat papier zat? Een mooie tas van Paul Frank. En alsof dat nog niet genoeg was, ook nog eens douchegel met perzikkensmaak (als glazuur op de cakejes), en ik heb ook nog eens haar poëziealbum gepimpt. En wat kreeg ik terug? Een hele stoere toilettas met crap. Maar dan wel een beetje lekker ruikende crap. Oh, en rozen voor de Feb, uiteraard.

Blijkbaar hebben mensen veelal moeite met het spellen van sowieso (van ‘zowiezo’ tot ‘zo-i-so’), en ook het gebruik van de simpele d/t-regel blijkt toch erg lastig voor sommigen. En zojuist lees ik het bericht dat ‘hun’ voortaan door het leven mag gaan als onderwerp. Dat is toch van den gekke? Het is hun fiets, en hun liggen niet op bed. Dat volk uit de Randstad daar moeite mee heeft, ligt niet aan de Nederlandse taal, maar meer aan de koppigheid van deze lieden om het te leren. En daardoor moet ik mijn dierbare taal laten varen? Ik dácht het niet.

Dus mensen, houd jezelf aan de regels. Hiermee blijf je duidelijk voor iedere taalgenoot, en hoeven we niet iedere 5 jaar de spelling aan te passen. En gebruik alsjeblieft ook op het internet gewoon de officiële taalregels. Enig idee hoeveel spelfouten ik de jongere generatie zie maken omdat ze gewend zijn op msn anders te praten? Niemand weet meer hoe ‘verder’ gespeld dient te worden, en dat is schandelijk.

Als je trouwens je Oyster Card voor de scanner houdt, meldt hij dat er meerdere kaarten gelezen worden. Niet echt handig, aangezien ik m’n Voordeelurenkaart en m’n Oyster Card allebei in m’n portomonee heb zitten. Daar verzin ik nog wel iets op.

Waar het wel om gaat, is dat Renate verliefd is! Maar niet op mij. : (!

Vandaag ben ik namelijk samen met haar naar de open dag geweest van het SAE te Amsterdam. Aldaar veel informatie gevoerd gekregen over Audio Engineering en Electronic Music Production. Erg vet allemaal. Maar terwijl ik dus bezig was met het vergaren van informatie van mensen die achter mixing boards zaten, was Renate vragen aan het stellen aan de informatiebalie. Ze werd geholpen door een knul waar ze zelfs nu nog over aan het praten is. En nu moet ik per se van haar daar naartoe gaan, zodat ik vrienden kan worden met die knaap en bla bla. Tsssk!

Naderhand heb ik met dezelfde Renate nog bubble tea gehaald bij een vaag en veel te klein Chinees restaurantje. Lychee is lekker, jawel.

Vervolgens de trip vervolgd naar Ede-Wageningen, alwaar we in de trein verzeild raakten in een discussie over politiek. En eurobeat. En hyper techno. En de Glamour. Grappig, allemaal.

En nu heb ik dorst, dus ik ga even wat te drinken pakken. DOEI!

Afgelopen woensdag dus nog steeds niet die film gekeken die ik wilde gaan kijken. En tot op heden heb ik die ook nog niet gezien. Maar dat is niet erg, dan heb ik iets om naar uit te kijken, nietwaar? Donderdag zoals iedere week weer bowlingtijd. Niet veel bijzonders daar. Helaas niet gewonnen, maar m’n eigen scores waren niet zo heel slecht. Zo’n 173 gemiddeld.

Vrijdag heb ik een film gekeken! Niet de film die ik dus eigenlijk wilde gaan kijken, maar wel een andere; Gamer. Met die ene man van 300. En hoewel het niet zo’n heel erg slechte actieflick is, zit je gewoon te wachten tot die man iemand onderuit trapt terwijl hij de stad benoemt waar hij vandaan komt. Dat gebeurt dus niet. Voor wat hersenlose explosies en rondvliegende ledematen, toffe film. Voor de rest… meh. En daarom besloot ik dat ik ook nog een andere film moest gaan kijken. Niet vrijdag, maar zaterdag.

Ink is een fantasy film waarin een meisje ontvoerd wordt door een wezen dat dromen moet gaan bezorgen bij mensen. De film is echt een meesterwerkje, met wat ongebruikelijke filmtechnieken. Best wel een must-see, vooral als je genoeg hebt van de halfgare Hollywoodproducties.

Okay, genoeg films. Voor nu, dan. Zaterdag zat ik thuis, terwijl Renate druk aan het werken was te Hilversum. En omdat we elkaar dus niet in levende lijve spraken, moest het telefonisch. Geen probleem, alleen komen er dan nog meer vage uitspraken dan gewoonlijk. Zo was Baah verlegen, omdat hij niks durfde te zeggen. En om dat te illustreren, had Renate een foto gemaakt. Wat is ‘ie toch schattig, eh?

Dagen gingen voorbij, en voordat ik het door had was het weer maandag. Tijd om, ‘s avonds, terug te gaan naar het altijd rustige Ede. Tijdens mijn reis passeerde ik het station van ‘s-Hertogenbosch, alwaar ik, zoals Thomas dat zo mooi zei, een Engel en een Hond tegen het lijf liep. Erg mooi in het contrast, want ze waren tegelijkertijd bezig met het vervangen van de alom bekende borden waarop aangegeven staat welke trein de eerstvolgende op het betreffende perron is met prachtig mooie hi-tech LCD schermen. 3 generaties naast elkaar. Bijna moest ik een traantje laten.

Enfin, laten we verder gaan met het verhaal. Maandagavond was het tijd voor chinees! Renate was ziek en zielig, en ik had geen zin om te koken. Dus, na het halen van boodschappen ben ik meteen doorgefietst naar de afhaalchinees. Tweemaal ‘Economy Menu C’; nasi, babi pangang en koe loe yuk. Erg smakelijk, dacht ik zo. En behalve een flinke dosis rijst kregen we er ook nog eens kleine embryo’s bij. Wat een smakelijke luxe!

En, dagen vliegen als een gek, toen was het weer dinsdag. Renate moest nog een herkansing voor haar tentamen kwaliteitszorg maken. Toen ze daarmee klaar was rond twee uur, zijn we gezellig de stad in gegaan. Even langs de schoenmaker om een tas en een paar schoenen te laten maken, en langs de WE om een shirt om te wisselen. Daarna nog heerlijk rondgeslenterd, en uiteindelijk bij de toko besloten dat we die avond soto ayam zouden gaan eten. Alle ingrediënten maar meteen gehaald, en daarbij ook nog een duo lemper en een spekkoek meegenomen. Oh, en kroepoek! Thuis aangekomen ben ik vrijwel meteen begonnen met de keuken overhoop halen.

Na wat uren zwoegen was eindelijk de kroepoek klaar, en ook aan de soto konden we beginnen met smikkelen. Ik had er alleen iets te veel water bij gedaan (oepsie!), maar we zouden er toch twee dagen over doen, dus dat was de volgende dag wel te fixen. Nomnomnomnom. Als toetje hadden we eigenlijk spekkoek gehaald, maar die was nog helemaal bevroren, dus dan maar het Vla Trio dat we nog in de koelkast hadden staan. Ook lekker. Hmm, de blogs over eten komen toch weer terug. Hihi.

‘s Avonds wilden we een film gaan kijken, en dan wel The Invention Of Lying. Maar blijkbaar had die film zichzelf niet in zijn volledigheid naar mijn laptop gekopiëerd, dus waren we na 5 minuten gedwongen een andere film te gaan bekijken. Vorige week waren we begonnen aan Speedmouse, dus die hebben we maar afgemaakt. Het blijft grappig.

Woensdag ging Renate op bezoek bij een vriend van haar die ze alweer een tijdje niet had gesproken. Dus had ik de hele dag om de buurt te verkennen, en dat heb ik dan ook gretig gedaan. Meteen een sotoblok erbij gehaald, zodat het avondeten niet te waterig zou zijn. Oh, en Taro Fish Snack. Die heb ik ook maar gefrituurd, en nu smaken ze heel anders, maar niet vies. Alleen een beetje vettig. Ik had het ook nog voor elkaar gekregen om de film die dinsdag mislukte, alsnog op m’n laptop te krijgen. En dus gingen we ‘s avonds nog een poging doen deze film nogmaals te bekijken. En ditmaal mét succes. Een best wel grappige film, hoewel Renate halverwege half in slaap viel.

En toen kwamen we weer aan bij vandaag. Ik ga zometeen weer huiswaarts, om vanavond weer naar de bowling te gaan. Misschien morgen dan nog een update? Wie weet. Ik ben een beetje inspiratieloos de afgelopen week. Renate vertelt me telkens ‘je moet nog een blog schrijven!’, maar ik weet niet waarover. Dus, dan krijg je van deze loze dingen waar eigenlijk niet echt iets boeiends in staat. Ach, je doet het er maar mee.

Oh ja, komend weekend zal ik mijn gezicht laten zien in Amsterdam, Ede en Sliedrecht, en misschien in Zoetermeer. Wat een rondtripjes. Gelukkig zijn de Deshima Sounds flyers af; daarover binnenkort meer. Veel meer.

Maar goed, macaroni dus. Weten we nog hoe ik gisteren vertelde dat ik met een grote schoonmaak bezig ben geweest? En hoe ik hoopte dat het er vanmorgen nog steeds zo netjes uit zou zien? Ja? Dan nu het vervolg. En omdat een beeld meer zegt dan duizend woorden, heb ik er hier een paar bij elkaar genomen.

Voor de mensen die minder begaafd zijn als het om visuele voorstellingen aankomt: in het midden de onderkant van de binnenkant van de vaatwasser (een grote natte drapperige boel met stukjes macaroni), links het bestekbakje met, jawel, macaroni, en rechts de pan, welke blijkbaar vol met macaroni in de vaatwasser is geplaatst.

Welke randebiel heeft het in zijn of haar hoofd gehaald om een volle pan met macaroni in de vaatwasser te zetten? Serieus?! Alles zat onder de macaroni; de pan, het bestek, maar ook glazen en borden die er ook nog in stonden. En alsof dat niet erg genoeg is, was ook heel het afvoerputje verstopt. Ik heb met veel pijn en moeite het gros van de natte, plakkerige en vooral ijskoude pastaresten uit het apparaat kunnen halen, en met behulp van sponsjes en handdoeken het overtollige kotsvloeistof over kunnen hevelen naar een emmer. Renate hielp gelukkig mee, maar dan nog zijn we een lange tijd bezig geweest het apparaat schoon te krijgen. Gelukkig kwam een van de huisgenootjes, die nergens nog weet van had, nét binnen. Dat ene meisje die gisteren aan het zemen was. Ze reageerde even geschokt als wij deden, maar hielp mee door de glazen en pannen die vermacaroniet waren te ontdoen van allerhande plakkerigheden. Iew.

Gelukkig hadden we saucijzenbroodjes. Even later moesten we naar het centrum om de zwarte inkt bij te laten vullen, aangezien de printer door zijn voorraad heen was. Niet al te lang later (nou ja, eigenlijk duurde het nog een paar uur), was Renate’s stageverslag af, jahoe. Taart! Renate kijkt ook zo vrolijk, hihi.

Nu is het inmiddels alweer kwart over acht, en ik heb nog geen eten gemaakt. Ik denk dat ik toch maar wat van die salade van gisteren pak (er is nog over!), het restant aardappeltjes ga bakken en de kipnuggets op ga maken. Renate is er toch niet. Hihi.

Oh, en die film? Die moet ik nog steeds gaan kijken.

Enfin, ik weer verder met schoonmaken. Nou ja, eigenlijk ben ik nu wel zo’n beetje klaar. Renate had wat hulp nodig bij haar verslag, en dus bracht ik haar warme chocolademelk. Het was instant-chocolademelk, dus ik weer naar de keuken om daar water te koken. En wat ziet mijn oog? Hetzelfde huisgenootje was bezig met het zemen van de ramen. Vandaag moet het vast en zeker grote schoonmaakdag zijn! Ze was lekker haar gang aan het gaan, en ik was dan ook niet van plan haar te storen. Dus was het weer aan mij om Renate verder te helpen met haar verslag. Ditmaal met krentenbrood. Tot mijn grote verbazing was nu ook het andere huisgenootje, de enige jongen, driftig aan het schoonmaken. De bovenste raampjes nam hij voor zijn rekening, alsmede de galerij. Het laatstgenoemde wilde hij heel netjes schoonmaken met water, maar dat is nu dus omgetoverd in een schaatsbaan. Nice going, dude!

Rond half 5 begon Renate toch echt een punthoofd te krijgen van het verslag, en haar writer’s block werd inmiddels groter dan de Grote Muur uit China. Een mooi moment om een wandeling te maken door het besneeuwde landschap van Ede, zo leek mij. En dus was het tijd geworden om boodschappen te doen. We hadden afgelopen zaterdag al besloten dat we gisteren (maandag, dus) een lekkere salade zouden maken, maar omdat er nog genoeg bami over was, en Renate al had gegeten, hebben we dat opgeschoven naar vandaag. Na flink wat heen en weer geloop in de Albert Heijn was ons mandje gevuld met allerhande lekkernij, al dan niet gezond.

Thuis aangekomen was het inmiddels alweer kwart voor 6 (waar gaat de tijd heen?), de hoogste tijd om de salade te maken. Het was simpel, maar effectief; gebakken aardappeltjes, gemende salade met ei, tomaat en paprika (die nog over was van de bami) toegevoegd, en kipnuggets. De salade in een kom gedaan, en aardappeltjes met kipnuggets op ieders bord geplaatst. Renate nam alvast alles mee de kamer in, terwijl ik nog even m’n handen ontdeed van plakkerige onreinheden. Toen ik mijzelf terug begaf in de kamer, bleek in ieder geval de salade erg lekker te zijn, daar het eerste wat ik zag het tafereel was dat hier staat afgebeeld.

Ik moet toegeven, de salade was erg goed te doen. Ook de aardappeltjes, hoewel ze iets te lang onder vuur waren genomen, en de kipnuggets waren overheerlijk. En hoewel men dit vaker eet tijdens een warme zomerdag, is het ook een heerlijke verfrissing tijdens de koude donkere winterdagen. Naderhand ging Renate direct verder met haar verslag, daar ze een hele berg frisse inspiratie had opgedaan. Inmiddels is het verslag zo goed als compleet afgerond. En ik denk dat ik mezelf zometeen ga trakteren op een filmpje, terwijl ik hoop dat de keuken er morgen nog net zo mooi uit ziet als hij vanmiddag deed.