Oh neeee! Jimmy maakt een blog over Twitter! Waar gaat dat heen met de wereld?

Dat vraag ik me inderdaad af. Hoewel ik het eigenlijk wel weet, begint het beetje bij beetje steeds dichterbij te komen. Zo werd het gisteren tijdens de jaarlijkse Dodenherdenking van 4 mei nog eens goed duidelijk gemaakt.

Voor de mensen die het niet weten, op 4 mei wordt een moment van stilte in acht genomen om de gevallenen tijdens oorlogen een eerbetoon te schenken. In eerste instantie was het om de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog te herdenken, maar omdat die voor veel mensen niet in het geheugen voorkomt, is het wat veranderd om gewoon alle oorlogsslachtoffers respect te tonen. Niks op tegen.

Nu staat het dagelijkse leven om 20:00 uur twee minuten lang stil. Mensen zeggen even niks, treinen staan even stil, zelfs de klok lijkt die twee minuten niet vooruit te komen. Sinds dit jaar besloten een aantal mensen zelfs op Twitter twee minuten lang eventjes niks van zich te laten horen. En dat gaat mij net iets te ver. Misschien ben ik gewoon ouderwets, niet ‘high tech’ genoeg, maar blijkbaar vergelijken mensen Twitter dus met het echte leven. Twitter heeft inmiddels, sinds de grote hype van afgelopen jaar, een zodanige vorm van echtheid gekregen dat men zich verplicht voelt om ook op deze digitale vorm van communicatie stil te zijn. Dat is, zover ik weet, nog nooit geweest bij mail, irc of sms. De laatste drie zijn toch al vele jaren onder ons, maar hebben dus nooit een zodanige gelijkenis met de realiteit op kunnen bouwen als Twitter. En dát beangstigt me. Het is alsof Twitter gelijk staat aan het echte leven, dat men niet meer zonder kan, en dat ik over een jaar nergens meer binnen kom omdat ik geen account heb op Twitter. Waar gaat dat heen met de wereld?

Renate zit naast mij een blog te typen op haar LiveJournal, dus ik besluit ook maar eens mijn fans te begroeten met een vrijdagavondse blogpost! Is het leven niet geweldig?

Waar ik het vandaag over wil hebben, mijn lieve vriendjes en vriendinnetjes, is iets waar ik mij al een tijdje groen alsmede geel aan erger. Want jawel, ook ik heb soms iets waar ik niet vrolijk van word. Het gaat over vragen. En dan niet zo zeer de vragen zelf, maar het vragen om te mogen vragen.

Je kent het wel. Iemand komt op straat naar je toe en begint tegen je te spreken. “Mag ik U iets vragen?” Bij jezelf denk je dan, “Uh, nee, ik wil geen donateur worden voor het zoveelste goede doel,” dus reageer je, gestresst en in incorrect Nederlands, met “Nee, sorry, ik ben druk.” De persoon die jou aansprak probeert het bij iemand anders, en jij loopt door met de gedachte dat je weer wat verspilde minuten hebt ontweken.

Dat is precies het soort van vragen waar ik me aan erger. De vraag “Mag ik U iets vragen?” is de domste vraag die er bestaat. En zoals je waarschijnlijk vaak zat hebt gehoord, bestaan er geen domme vragen. Nou, bij deze verklaar ik de zojuist genoemde vraag als ‘s werelds enige domme vraag. Waarom zou je willen vragen of je iets mag vragen. Want terwijl je dat doet, dóe je het al. Als het niet mag, dan heb je het zojuist gedaan en mag je wat mij part een klap in je gezicht krijgen. Als het wel mag, heb je zojuist een vraag verspild.

In de echte wereld is zo’n vraag nog niet zo’n grote ramp. De vraag die gevraagd gaat worden na de bovenstaande vraag wordt direct vragend gevraagd na de eerste vraag (ja, die zin was vaag). Op het internet is dat soms ook het geval, maar meestal gaat het dan net iets anders.

Zo staat mijn Windows Live Messenger altijd aan, en ben ik altijd online op IRC. Wat mensen dan altijd weer presteren is om een privégesprek met me te beginnen, en dat doen met “Jimmy?”, of, erger, “Hey, mag ik je iets vragen?”. Het gebeurt wel eens dat ik eventjes niet achter mijn computer zit. Soms is dat een halve dag lang. Als ik dan weer terugkom zie ik een venstertje van iemand die inmiddels weer offline is, waarin blijkbaar 4 uur geleden iemand iets wilde vragen. Of zeggen. Wat datgeen dan is, zal ik waarschijnlijk nooit weten. Het is niet dat ik het nou zo graag wil weten, maar als je iets te zeggen of vragen hebt, DOE DAT DAN GEWOON METEEN. Ik lees alles toch wel terug, en als je er zeker van wilt zijn dat ik het bericht ontvang, stuur dan gewoon old fashioned via e-mail je zegje.

Dus alsjeblieft, stop met die berichtjes van “Jimmy?”, en zeg gewoon meteen wat je wilt zeggen. Het bespaart jou en mij een hele hoop moeite. Jij hoeft niet telkens te checken of ik er wel ben, en ik hoef niet telkens loze venstertjes te sluiten. Mijn dank is groot.

Dat heb je niet in België, en daar moeten we trots op zijn. We moeten onze taal behouden, want eeniedere Nederlander begrijpt je wanneer je het gebruikt. Het verbindt ons, en het zorgt ervoor dat we het gezellig hebben met elkaar. Het is dan ook niet zonder reden dat ik de ganse tijd door ieders neus boor dat er een taalfout in een stuk tekst staat.

Blijkbaar hebben mensen veelal moeite met het spellen van sowieso (van ‘zowiezo’ tot ‘zo-i-so’), en ook het gebruik van de simpele d/t-regel blijkt toch erg lastig voor sommigen. En zojuist lees ik het bericht dat ‘hun’ voortaan door het leven mag gaan als onderwerp. Dat is toch van den gekke? Het is hun fiets, en hun liggen niet op bed. Dat volk uit de Randstad daar moeite mee heeft, ligt niet aan de Nederlandse taal, maar meer aan de koppigheid van deze lieden om het te leren. En daardoor moet ik mijn dierbare taal laten varen? Ik dácht het niet.

Dus mensen, houd jezelf aan de regels. Hiermee blijf je duidelijk voor iedere taalgenoot, en hoeven we niet iedere 5 jaar de spelling aan te passen. En gebruik alsjeblieft ook op het internet gewoon de officiële taalregels. Enig idee hoeveel spelfouten ik de jongere generatie zie maken omdat ze gewend zijn op msn anders te praten? Niemand weet meer hoe ‘verder’ gespeld dient te worden, en dat is schandelijk.

Mensen die weten wat goed is voor het internet gebruiken niet Internet Explorer als hun favoriete browser. En ook negeren deze mensen Google Chrome, omdat Google al genoeg van het internet claimt. Deze mensen gebruiken FireFox als hun programma om het wereld wijde web te bezoeken. En raad eens? Ik ben een van die mensen.

Nu zijn er genoeg redenen om over te stappen, denk bijvoorbeeld aan goede weergave van websites, de open source van het programma, en niet te vergeten de vele plug-ins. Nu is afgelopen week deel 3.6 uitgekomen van dit wondermiddel. Behalve veel verbeteringen op het gebied van veiligheid, komt deze versie ook met de mogelijkheid om zogenaamde Persona’s te installeren.

Dit zijn skins of thema’s om jouw internetbrowser een beetje persoonlijker te maken. Er zijn foeilelijke thema’s die veel te druk en chaotisch zijn, maar er zijn er ook een paar die heel subtiel een beetje gevoel geven aan je dagelijkse Hyves- en FaceBookactiviteiten.

Ik raad je aan dit toch eens uit te proberen. En mocht je nog Internet Explorer gebruiken om webpagina’s te bekijken, doe mij en menig ander dan een plezier en gebruik vanaf heden alleen nog maar FireFox, voor een beter internet.

Eigenlijk wilde ik dit gisteren al posten, maar ik dacht bij mezelf dat als ik het vandaag zou doen, ik maarliefst twee dagen geblogd zou hebben, in plaats van ééntje. Slim of niet?

Want ja, daar wilde ik het nu eventjes over hebben. Men vraagt me namelijk wel eens of ik nog wel blog. Zie hier het bewijs. Ja, ik update m’n blog zo nu en dan. Maar ik doe het alleen als ik iets te vertellen heb. Ik ga niet om iedere scheet die ik laat een update neerkwakken, want er is niemand die dat iets kan boeien. Sowieso laat ik niet al te veel van m’n privéleven weten alhier. Het moet wel privé blijven.

Het lijkt erop dat mensen, en dan vooral de jongere generatie, het tegenwoordig van het grootste belang vinden dat iedereen op ieder moment van de dag weet wat hij danwel zij aan het doen is. Of aan het denken is. Of aan het meezingen is. Of wat dan ook. Natuurlijk weet iedereen nu dat ik het over Twitter heb, maar het eindigt niet daar. Google Latitude is een ander mooi voorbeeld. De hele tijd traceerbaar zijn, is niet bepaald iets dat me trekt. Als je graag wil weten waar ik ben, bel me dan. Wil je ergens met me heen, laat het dan gewoon weten.

Nee, dit gaat geen verhaal worden over hoe zinloos die nieuwe hype van tegenwoordig is, want daar zijn er al genoeg van. Zo zijn er vrij duidelijk twee kampen te onderscheiden. De een zegt dat het een belangrijk aspect is in hun sociale netwerk, waarna ik me afvraag hoe sociaal het wel niet is, terwijl een ander deze mensen weer bestempelt als narcistisch. En ook dat snap ik niet helemaal. Het is geen drang om jezelf in de spotlights te zetten, omdat je van jezelf houdt. Mensen die zo enthousiast hun bezigheden op Twitter achterlaten (ik accepteer twitteren niet als werkwoord, sorry), willen alleen maar weten dat ze verbonden zijn met anderen. Een soort bevestiging dat ze niet alleen zijn, want dat is een van de dingen die een mens in de 21e eeuw absoluut niet aan kan.

Geen ‘digitale eeuw’, ‘electronische eeuw’ of ‘eeuw van het internet’, maar ‘eeuw van de eenzaamheid‘. Mensen raken verder van elkaar verwijderd. Niet alleen door internet, maar ook dankzij internet. Want via internet leer je mensen over de gehele wereld kennen, in plaats van enkel uit de buurt waar je woont. Contact met personen die je in het echt waarschijnlijk nooit zal kunnen ontmoeten. Je beste vrienden bestaan alleen nog maar uit tekst, en die conclusie is hard. Zo hard, dat niemand het wil accepteren. Daarom wil men een gevoel van verbondenheid, enkel om het feit dat je eigenlijk alleen bent te maskeren. Maar die tekstvrienden moeten dan natuurlijk wel weten dat je bestaat. En daarom laat je zo veel mogelijk van je weten. Actie is reactie, dus als jij maar vaak genoeg aan zo veel mogelijk mensen laat weten wat je aan het doen bent, dan zijn er vast wel een paar mensen die reageren, en je daarmee het gevoel geven dat er iemand is die naar je luistert en je niet alleen bent. Zo verschijnt deze blog ook op het scherm van 250 Hyvers, 125 Facebookers, en weet ik hoeveel RSS-lezers danwel verdwaalde mensen. En ik weet zeker dat er minstens één iemand reageert op dit bericht, op welke site dan ook. Grappig. Ben ik ook ten prooi gevallen aan dit fenomeen? Ik ben bang van wel…

Overigens raad ik mensen aan om, als ze per se een bericht achter willen laten, dit te toen op mijn website, en niet via een site die enkel de RSS leest en kopiëert. Een discussie begint iets sneller als er meerdere mensen hun mening laten horen.