Dat vraag ik me inderdaad af. Hoewel ik het eigenlijk wel weet, begint het beetje bij beetje steeds dichterbij te komen. Zo werd het gisteren tijdens de jaarlijkse Dodenherdenking van 4 mei nog eens goed duidelijk gemaakt.

Voor de mensen die het niet weten, op 4 mei wordt een moment van stilte in acht genomen om de gevallenen tijdens oorlogen een eerbetoon te schenken. In eerste instantie was het om de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog te herdenken, maar omdat die voor veel mensen niet in het geheugen voorkomt, is het wat veranderd om gewoon alle oorlogsslachtoffers respect te tonen. Niks op tegen.

Nu staat het dagelijkse leven om 20:00 uur twee minuten lang stil. Mensen zeggen even niks, treinen staan even stil, zelfs de klok lijkt die twee minuten niet vooruit te komen. Sinds dit jaar besloten een aantal mensen zelfs op Twitter twee minuten lang eventjes niks van zich te laten horen. En dat gaat mij net iets te ver. Misschien ben ik gewoon ouderwets, niet ‘high tech’ genoeg, maar blijkbaar vergelijken mensen Twitter dus met het echte leven. Twitter heeft inmiddels, sinds de grote hype van afgelopen jaar, een zodanige vorm van echtheid gekregen dat men zich verplicht voelt om ook op deze digitale vorm van communicatie stil te zijn. Dat is, zover ik weet, nog nooit geweest bij mail, irc of sms. De laatste drie zijn toch al vele jaren onder ons, maar hebben dus nooit een zodanige gelijkenis met de realiteit op kunnen bouwen als Twitter. En dát beangstigt me. Het is alsof Twitter gelijk staat aan het echte leven, dat men niet meer zonder kan, en dat ik over een jaar nergens meer binnen kom omdat ik geen account heb op Twitter. Waar gaat dat heen met de wereld?

Waar ik het vandaag over wil hebben, mijn lieve vriendjes en vriendinnetjes, is iets waar ik mij al een tijdje groen alsmede geel aan erger. Want jawel, ook ik heb soms iets waar ik niet vrolijk van word. Het gaat over vragen. En dan niet zo zeer de vragen zelf, maar het vragen om te mogen vragen.

Je kent het wel. Iemand komt op straat naar je toe en begint tegen je te spreken. “Mag ik U iets vragen?” Bij jezelf denk je dan, “Uh, nee, ik wil geen donateur worden voor het zoveelste goede doel,” dus reageer je, gestresst en in incorrect Nederlands, met “Nee, sorry, ik ben druk.” De persoon die jou aansprak probeert het bij iemand anders, en jij loopt door met de gedachte dat je weer wat verspilde minuten hebt ontweken.

Dat is precies het soort van vragen waar ik me aan erger. De vraag “Mag ik U iets vragen?” is de domste vraag die er bestaat. En zoals je waarschijnlijk vaak zat hebt gehoord, bestaan er geen domme vragen. Nou, bij deze verklaar ik de zojuist genoemde vraag als ‘s werelds enige domme vraag. Waarom zou je willen vragen of je iets mag vragen. Want terwijl je dat doet, dóe je het al. Als het niet mag, dan heb je het zojuist gedaan en mag je wat mij part een klap in je gezicht krijgen. Als het wel mag, heb je zojuist een vraag verspild.

In de echte wereld is zo’n vraag nog niet zo’n grote ramp. De vraag die gevraagd gaat worden na de bovenstaande vraag wordt direct vragend gevraagd na de eerste vraag (ja, die zin was vaag). Op het internet is dat soms ook het geval, maar meestal gaat het dan net iets anders.

Zo staat mijn Windows Live Messenger altijd aan, en ben ik altijd online op IRC. Wat mensen dan altijd weer presteren is om een privégesprek met me te beginnen, en dat doen met “Jimmy?”, of, erger, “Hey, mag ik je iets vragen?”. Het gebeurt wel eens dat ik eventjes niet achter mijn computer zit. Soms is dat een halve dag lang. Als ik dan weer terugkom zie ik een venstertje van iemand die inmiddels weer offline is, waarin blijkbaar 4 uur geleden iemand iets wilde vragen. Of zeggen. Wat datgeen dan is, zal ik waarschijnlijk nooit weten. Het is niet dat ik het nou zo graag wil weten, maar als je iets te zeggen of vragen hebt, DOE DAT DAN GEWOON METEEN. Ik lees alles toch wel terug, en als je er zeker van wilt zijn dat ik het bericht ontvang, stuur dan gewoon old fashioned via e-mail je zegje.

Dus alsjeblieft, stop met die berichtjes van “Jimmy?”, en zeg gewoon meteen wat je wilt zeggen. Het bespaart jou en mij een hele hoop moeite. Jij hoeft niet telkens te checken of ik er wel ben, en ik hoef niet telkens loze venstertjes te sluiten. Mijn dank is groot.

Blijkbaar hebben mensen veelal moeite met het spellen van sowieso (van ‘zowiezo’ tot ‘zo-i-so’), en ook het gebruik van de simpele d/t-regel blijkt toch erg lastig voor sommigen. En zojuist lees ik het bericht dat ‘hun’ voortaan door het leven mag gaan als onderwerp. Dat is toch van den gekke? Het is hun fiets, en hun liggen niet op bed. Dat volk uit de Randstad daar moeite mee heeft, ligt niet aan de Nederlandse taal, maar meer aan de koppigheid van deze lieden om het te leren. En daardoor moet ik mijn dierbare taal laten varen? Ik dácht het niet.

Dus mensen, houd jezelf aan de regels. Hiermee blijf je duidelijk voor iedere taalgenoot, en hoeven we niet iedere 5 jaar de spelling aan te passen. En gebruik alsjeblieft ook op het internet gewoon de officiële taalregels. Enig idee hoeveel spelfouten ik de jongere generatie zie maken omdat ze gewend zijn op msn anders te praten? Niemand weet meer hoe ‘verder’ gespeld dient te worden, en dat is schandelijk.

Nu zijn er genoeg redenen om over te stappen, denk bijvoorbeeld aan goede weergave van websites, de open source van het programma, en niet te vergeten de vele plug-ins. Nu is afgelopen week deel 3.6 uitgekomen van dit wondermiddel. Behalve veel verbeteringen op het gebied van veiligheid, komt deze versie ook met de mogelijkheid om zogenaamde Persona’s te installeren.

Dit zijn skins of thema’s om jouw internetbrowser een beetje persoonlijker te maken. Er zijn foeilelijke thema’s die veel te druk en chaotisch zijn, maar er zijn er ook een paar die heel subtiel een beetje gevoel geven aan je dagelijkse Hyves- en FaceBookactiviteiten.

Ik raad je aan dit toch eens uit te proberen. En mocht je nog Internet Explorer gebruiken om webpagina’s te bekijken, doe mij en menig ander dan een plezier en gebruik vanaf heden alleen nog maar FireFox, voor een beter internet.

Want ja, daar wilde ik het nu eventjes over hebben. Men vraagt me namelijk wel eens of ik nog wel blog. Zie hier het bewijs. Ja, ik update m’n blog zo nu en dan. Maar ik doe het alleen als ik iets te vertellen heb. Ik ga niet om iedere scheet die ik laat een update neerkwakken, want er is niemand die dat iets kan boeien. Sowieso laat ik niet al te veel van m’n privéleven weten alhier. Het moet wel privé blijven.

Het lijkt erop dat mensen, en dan vooral de jongere generatie, het tegenwoordig van het grootste belang vinden dat iedereen op ieder moment van de dag weet wat hij danwel zij aan het doen is. Of aan het denken is. Of aan het meezingen is. Of wat dan ook. Natuurlijk weet iedereen nu dat ik het over Twitter heb, maar het eindigt niet daar. Google Latitude is een ander mooi voorbeeld. De hele tijd traceerbaar zijn, is niet bepaald iets dat me trekt. Als je graag wil weten waar ik ben, bel me dan. Wil je ergens met me heen, laat het dan gewoon weten.

Nee, dit gaat geen verhaal worden over hoe zinloos die nieuwe hype van tegenwoordig is, want daar zijn er al genoeg van. Zo zijn er vrij duidelijk twee kampen te onderscheiden. De een zegt dat het een belangrijk aspect is in hun sociale netwerk, waarna ik me afvraag hoe sociaal het wel niet is, terwijl een ander deze mensen weer bestempelt als narcistisch. En ook dat snap ik niet helemaal. Het is geen drang om jezelf in de spotlights te zetten, omdat je van jezelf houdt. Mensen die zo enthousiast hun bezigheden op Twitter achterlaten (ik accepteer twitteren niet als werkwoord, sorry), willen alleen maar weten dat ze verbonden zijn met anderen. Een soort bevestiging dat ze niet alleen zijn, want dat is een van de dingen die een mens in de 21e eeuw absoluut niet aan kan.

Geen ‘digitale eeuw’, ‘electronische eeuw’ of ‘eeuw van het internet’, maar ‘eeuw van de eenzaamheid‘. Mensen raken verder van elkaar verwijderd. Niet alleen door internet, maar ook dankzij internet. Want via internet leer je mensen over de gehele wereld kennen, in plaats van enkel uit de buurt waar je woont. Contact met personen die je in het echt waarschijnlijk nooit zal kunnen ontmoeten. Je beste vrienden bestaan alleen nog maar uit tekst, en die conclusie is hard. Zo hard, dat niemand het wil accepteren. Daarom wil men een gevoel van verbondenheid, enkel om het feit dat je eigenlijk alleen bent te maskeren. Maar die tekstvrienden moeten dan natuurlijk wel weten dat je bestaat. En daarom laat je zo veel mogelijk van je weten. Actie is reactie, dus als jij maar vaak genoeg aan zo veel mogelijk mensen laat weten wat je aan het doen bent, dan zijn er vast wel een paar mensen die reageren, en je daarmee het gevoel geven dat er iemand is die naar je luistert en je niet alleen bent. Zo verschijnt deze blog ook op het scherm van 250 Hyvers, 125 Facebookers, en weet ik hoeveel RSS-lezers danwel verdwaalde mensen. En ik weet zeker dat er minstens één iemand reageert op dit bericht, op welke site dan ook. Grappig. Ben ik ook ten prooi gevallen aan dit fenomeen? Ik ben bang van wel…

Overigens raad ik mensen aan om, als ze per se een bericht achter willen laten, dit te toen op mijn website, en niet via een site die enkel de RSS leest en kopiëert. Een discussie begint iets sneller als er meerdere mensen hun mening laten horen.

Dat zag Leif K-Brooks, en hij besloot om een service te beginnen waarmee het mogelijk is om met vreemdelingen te praten. Omegle was het resultaat.

Het concept is simpel. Omegle verbindt jou met een andere willekeurige gebruiker van de site, om zo een één-op-één gesprek te hebben. Er is geen mogelijkheid om je schermnaam aan te passen, dus jij heet ‘You’, terwijl de ander ‘Stranger’ heet. Je kan de gebruikelijke ‘asl‘ vragen, maar het is vele malen leuker om gewoon direct een gesprek te beginnen. Vooral een serieuze vraag is een goede opener. En anders kan je altijd nog vragen hoe het weer is aan de andere kant van de lijn.

Niet zo zeer omdat het technisch hoogstaand is, maar meer omdat het idee erachter zo geweldig is. Je raakt in contact met een vreemdeling, maakt een praatje, en wanneer deze voorbij is, gaat ieder zijn eigen weg. Alsof je zomaar iemand op straat aanspreekt. Als de andere persoon geen spammer of grapjas is, kun je best interessante gesprekken voeren. Ik raad je aan het eens uit te proberen, maar houd er wel rekening mee dat de voertaal Engels is.

Vanavond, zo rond een uur of tien tot ongeveer middernacht, zal op Fresh FM het programma Club Fresh te horen zijn. Hierin aandacht voor dance hits uit het land der pizza’s (en recentelijk aardbevingen). Marcello d’Azzurro van iVenti d’Azzurro draait hier iedere week onder andere een aantal eurobeat tracks (zo ongeveer tussen half 11 en 11 uur).

En tja, eurobeat. Daar hoort MK☆ natuurlijk ook bij! Dus vanavond zal ik ook aanwezig zijn. Hoe het precies gaat uitpakken, dat weet ik nog niet, maar daar komen we vanzelf wel achter. Op de site van Fresh FM vind je de frequenties, of de online stream, mocht je buiten deze gebieden wonen.

Oh, en vrolijk pasen! ;)

Dus bij deze zeggen we Lycos vaarwel, en begroeten we DreamHost en TransIP. Deze twee bedrijven zullen de komende tijd zorg dragen voor respectievelijk EatenBrains.com en mudkips.nl. Yay!

Dat was een van de redenen waarom ik zowel mudkips.nl als eatenbrains.com geregistreerd heb bij Lycos. En de afgelopen 2 jaar heb ik dan ook weinig problemen gehad met Lycos. Tot, je raadt het al, nu!

Lycos Europe heeft namelijk besloten te stoppen met hun portal en hostingdiensten. Vanaf begin 2009 zullen daarom de domeinnamen mudkips.nl en eatenbrains.com komen te vervallen. En dat is niet bepaald de bedoeling.

Nu hebben afgelopen week klanten van Lycos een aanbieding gekregen om hun webzaken te vervolgen bij STRATO. Leuk en aardig, maar een snel rekensommetje doet mij vertellen dat ik dan niet bepaald goedkoper uit ben. En daarom wil ik het liefst weg van Lycos én STRATO.

Eatenbrains.com wil ik voor het gemak maar overgooien naar DreamHost, waar o.a. MK.net, DeshimaSounds.com en SuperEuroFlash.com ook huisvesten. Afhankelijk van de valutakoersen scheelt dat qua kosten niks met STATO. En het is allemaal vele malen makkelijker in te stellen, omdat de daadwerkelijke hosting ook bij DreamHost is.

Voor mudkips.nl denk ik dat ik maar verhuis naar TransIP, waar momenteel ParaPara.nl en SuperEuroFlash.nl zitten te chillen. Niet per se goedkoper, maar (volgens mij) wel betrouwbaarder. En dat laatste is goed!

Mooi, weten we dat ook weer! Toch?
Nou, soort van. Het probleem is namelijk de verhuizing zelf. Mensen die het ooit hebben moeten doen, weten waar ik over praat. Het daadwerkelijke overzetten van de domeinnamen kost gigantisch veel regelwerk. Zo wil DreamHost graag de AUTH-code voor EB.com hebben, zodat ze het kunnen verifiëren. Maar Lycos is nou weer zo lief om die niet te geven. Jippie! EatenBrains verloopt eind januari, en als ik het moet opzeggen, moet dat 30 dagen van tevoren. Leuk, want nu de Kerst eraan zit te komen, is het erg waarschijnlijk dat mijn supportticket pas halverwege februari beantwoord wordt. Jippie!

Van mudkips.nl blijf ik nog eventjes af. Dat gaat hopelijk wat beter en sneller, maar je weet maar nooit… Ik hoop alleen wel dat m’n domeinen niet zomaar algemeen goed worden, waarna domeinkapers ze weer een aantal jaar vasthouden. Bitches.

Al een tijdje hangt MK__ rond op ustream, een online live tv-station. Denk aan YouTube, maar dan met live video. De YouTube DJ Community heeft er een channel aangemaakt speciaal voor YouTube DJ’s, maar iedereen is natuurlijk welkom om te kijken. Er worden willekeurige shows gegeven door bekende en minder bekende YouTube DJ’s.

Dus, daar hang ik al een tijdje rond, gewoon om te chatten met al die lui. Soms gezellig, soms wat minder gezellig. Ik heb eigenlijk nooit uitgezonden, omdat ik nooit zin had m’n camera aan te sluiten, geluid aan te sluiten, etc etc. Tot afgelopen maandag, toen ‘flager5000′ me vroeg om wat tijd op te vullen. Nou, dat hebben ze geweten – 9 uur lang MK* Live, met al die bekende 90′s dance tunes. Het is meteen het record, het vorige stond namelijk op 8 uur. Hehe.

En toen had ik de smaak te pakken. Dus, vanaf vandaag, iedere maandag (voor zover ik niet word opgehouden), van 20:00 tot 22:00 uur (19-21PM GMT), de MK Monday Show op Ustream! Komt allen!

Het is alleen wel in het Engels, voor zover ik dat kan, en semi-gericht aan dj’s. Maar muziek is universeel, toch? ;)

Om te kijken, check je http://www.ustream.tv/channel/youtube-dj-show. Tot vanavond!

Al een tijdje is er een revolutie gaande binnen de dj-wereld. Het heet DJ Tutor. De DJ Tutor, in het dagelijkse leven beter bekend als Johnathan, hoopt door middel van filmpjes op YouTube het principe van dj’en uit te kunnen leggen op zijn eigen ‘nutty’ manier. Het gaat hier om iedere soort dj, van mobile dj tot club dj, van turntablist tot radio jockey. Inmiddels is hij uitgegroeid tot een heus icoon, en iedere DJ die ook maar een beetje op internet zit, weet wat ‘practise & n joy’ inhoudt.

Dit ‘practise & n joy’ is namelijk de zin waarmee hij al zijn videos afsluit. Het staat voor waar het eigenlijk allemaal om draait. Je moet oefenen, maar vooral plezier hebben. Lukt het een keertje niet, ga dan niet lopen mokken, maar zet een big smile op je gezicht, en ga gewoon verder. Wat maakt het ook uit? ‘It’s all about having a bit of fun!’.

Toen Johnathan 2 jaar geleden begon met DJ Tutor, had hij geen idee wat hem dit allemaal zou brengen. Duizenden bezoekers vanuit de hele wereld, waarvan enkelen zelf hun eigen bijdrage leveren met hun eigen video’s, bedrijven die hem spullen sturen om te reviewen, en uitgroeien tot een ware beroemdheid. Maar was het daar allemaal om te doen? Hij zegt van niet, en ik geloof hem daarin. Het zijn leuke bijkomstigheden, maar het draait gewoon om het feit dat je andere mensen helpt. Neem bijvoorbeeld DJ Pedster, een man met een handicap waardoor hij zijn handen niet kan gebruiken (maar dat wordt een ander verhaal, beloofd!). Door de hulp van Johnathan kan Pedster doen wat hij leuk vindt, en júist dat is hetgeen dat Johnathan graag ziet. Al is het maar een klein beetje, dat ene kleine beetje kan veel betekenen voor iemand, en dan is het al goed.

Wat ons ook brengt bij het superstar dj principe. Want, wanneer is iemand nou een superstar dj? Wie zijn superstar dj’s? Ik weet zeker dat nu onder andere Armin van Buuren, Tiësto, Ferry Corsten, en dat soort mensen je te binnen schieten. Ja, deze mensen zijn inderdaad ‘s werelds beste dj geweest (of zijn dat nog steeds). Maar waarom?

Volgens Johnathan, en hier ben ik het compleet mee eens, is een superstar dj niet per se iemand met grote naam en faam. Nee, helemaal niet. Als jíj, als dj, op je slaapkamer een kleine set maakt, en deze voor 2 of 3 vrienden draait waardoor je hun avond helemaal top hebt gemaakt, dan ben jíj de superstar dj! Het gaat niet om die duizenden andere mensen, maar voor die paar vrienden die helemaal uit hun dak gaan op jouw muziek. Jíj hebt hun avond gemaakt, en voor jouw vrienden ben jíj dan, op die avond, hun eigen superstar dj. Superstar dj.

Dus ik zeg nu, wederom, ik ben een superstar dj. Wil je een voorbeeld? Afgelopen zaterdag waren 80 mensen uit hun dak gegaan op Deshima Sounds. Wie waren de schuldigen? Juist, DJ Neodash, en ondergetekende, emkaa supersterretje.

Grappig, toch? Ik weet namelijk dat ik helemaal geen supergoede dj ben. Ik doe m’n best, having a bit of fun, maar no way zie ik mezelf als een supergoede dj. Maar als je me hoort zeggen dat ik een superstar dj ben, dan weet je nu wat ik bedoel.

Voor de mensen die het willen zien, de superstar dj vlog van Johnathan. En niet dat je het kan lezen of begrijpen, maar bedankt voor alles, Johnathan!!

Nadeel? Nu kan ik ook vanuit m’n bed computeren…

Nee, DCR-HC51E is niet een speciale code om de nieuwste game te unlocken. En ook niet mijn password om als mijn geldzaken te regelen. Nee, DCR-HC51E is het serienummer van de Sony Handycam die ik inmiddels alweer een paar weken geleden ontving. En ja, het is een best awesome dingetje!

Wat ik er mee ga doen? Nou, er gaan in ieder geval meer filmpjes komen op SuperEuroFlash, en verder zal ik af en toe een zogenaamde ‘vlog’ maken over whatever crosses my mind. Tenminste, als ik er zin in heb.

Nu kan ik lekker eindelijk eens mijn YouTube channel vullen!

De ‘laurel’ webserver die staat bij DreamHost, waar al deze sites op draaien, had de afgelopen tijd wat last van een hardwareprobleem zo nu en dan. Afgelopen avond is deze server dan ook overgezet op nieuwe hardware, en dit zou het euvel moeten verhelpen.

Ik hoop het, want ik heb geen zin in nog meer dode websites. : (