De blijde wereld van Haribo kan niet op tegen de zon. Gelukkig blijft het even zoet als altijd.

Dus, jawel. Sinds een aantal weken woon ik tezamen met Renate in een mooi herenhuis aan het centrum van Arnhem. En nu eindelijk mét internet! Dus, bij deze een update. Ja, ik leef nog. Ja, in Arnhem. Mocht je je vervelen, kom gerust langs. De deurbel werkt toch niet.

Wat mij opviel in het Metro-interview met Pechtold was één zinnetje: “De islam moet homoseksualiteit accepteren.” Pardon? Een politicus gaat niet over de leer van een religie. Dat heet scheiding van kerk en staat. [...]

Joanne van Aalst, Alphen aan den Rijn, Metro 7 juni 2010

Ben ik nou de enige die het doorheeft? Ergens ben ik het eens met deze mevrouw van Aalst. De staat moet zich niet druk gaan maken over religie. Persoonlijk vind ik zelfs dat niemand zich er druk om moet maken, maar dat is een ander verhaal. De tijd dat de kerk de wetten maakte is voorbij, en we leven nu alweer een paar jaar in een maatschappij waarin het volk zelf beslist over wat er gaat gebeuren, zij het indirect. Dat is algemeen geaccepteerd, toch?

Waarom moeten er dan, in deze tijd van scheiding tussen kerk en staat, zoveel partijen zijn die hun opvattingen baseren op hun heilige geschrift? Als de staat zich niet met de kerk moet bemoeien, zoals van Aalst hierboven beweert, waarom moet de kerk zich dan wel met de staat bemoeien? Waarom zou een geschrift dat 1600 jaar geleden is samengesteld de regels moeten bevatten voor de maatschappij van nu? Het kan aan mij liggen, maar volgens mij hadden ze in het jaar 400 geen last van een kredietcrisis of hypotheekrenteaftrek. Laten we dan ook niet die regels opvolgen, maar in het hier en nu leven, dat we ook daadwerkelijk doen.

Een scheiding van staat en kerk is in Nederland in 1795 in gang gezet, en hoewel we denken dat deze nu ons veilig houdt van gemene invloeden van de kerk, is de echte scheiding nog lang niet bereikt. En, als ik eerlijk ben, ben ik bang dat deze ook nog wel even op zich laat wachten. Helaas.

Na afgelopen weekend heb ik weer een nieuw iets op het lijstje van dingen die ik nog wil doen staan. Buiten de deejay uithangen tijdens een evenement in de zomer. Ik denk dat ik maar wat mails rond ga sturen naar festivals en dergelijke, want na er een vleugje van geproefd te hebben wil ik meer!

De foto is trouwens genomen op Anime 2010, afgelopen weekend gehouden in Almelo. Voor het eerst werd er een evenement buiten georganiseerd, en de parapara workshop was de invulling ervan. Een groot podium werd opgebouwd, en heel Almelo kon meegenieten van een flinke portie eurobeat. Nu maar hopen dat ze Aleky’s Eternity een leuk nummer vonden.

Maar dus, awesome muziek op een awesome feest met een awesome temperatuur en awesome zonnetje erbij. Heerlijk. : D

Dat vraag ik me inderdaad af. Hoewel ik het eigenlijk wel weet, begint het beetje bij beetje steeds dichterbij te komen. Zo werd het gisteren tijdens de jaarlijkse Dodenherdenking van 4 mei nog eens goed duidelijk gemaakt.

Voor de mensen die het niet weten, op 4 mei wordt een moment van stilte in acht genomen om de gevallenen tijdens oorlogen een eerbetoon te schenken. In eerste instantie was het om de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog te herdenken, maar omdat die voor veel mensen niet in het geheugen voorkomt, is het wat veranderd om gewoon alle oorlogsslachtoffers respect te tonen. Niks op tegen.

Nu staat het dagelijkse leven om 20:00 uur twee minuten lang stil. Mensen zeggen even niks, treinen staan even stil, zelfs de klok lijkt die twee minuten niet vooruit te komen. Sinds dit jaar besloten een aantal mensen zelfs op Twitter twee minuten lang eventjes niks van zich te laten horen. En dat gaat mij net iets te ver. Misschien ben ik gewoon ouderwets, niet ‘high tech’ genoeg, maar blijkbaar vergelijken mensen Twitter dus met het echte leven. Twitter heeft inmiddels, sinds de grote hype van afgelopen jaar, een zodanige vorm van echtheid gekregen dat men zich verplicht voelt om ook op deze digitale vorm van communicatie stil te zijn. Dat is, zover ik weet, nog nooit geweest bij mail, irc of sms. De laatste drie zijn toch al vele jaren onder ons, maar hebben dus nooit een zodanige gelijkenis met de realiteit op kunnen bouwen als Twitter. En dát beangstigt me. Het is alsof Twitter gelijk staat aan het echte leven, dat men niet meer zonder kan, en dat ik over een jaar nergens meer binnen kom omdat ik geen account heb op Twitter. Waar gaat dat heen met de wereld?

• 3 Drives On A Vinyl – Greece 2000
• 3 Drives On A Vinyl – Greece 2000 (maxi)
• Air – 10000 Hz Legend (promo)
• Alanis Morissette – You Oughta Know
• Andy Sheppeld – Learning To Wave
• Anna Nicole Smith – My Heart Belongs To Daddy
• Ash – Shining Light
• Audio Bullys – We Don’t Carre
• Buzzcocks – Chronology (EP)
• Cisko Brothers – Guaglione
• Death In Vegas – Rocco
• Dingetje – Kaplaarzen (De Rubberen Laarzen)
• Dr. Alban – One Love
• Drive By Shooters – Get Up ‘Aah’
• French Affair – My Heart Goes Boom (La Di Da Da)
• George Clinton & The P-Funk Allstars – If Anybody Gets Funked Up (It’s Gonna Be You)
• Girl Wonder – Mesh
• Good Shape – Megamix (promo)
• Haddaway – I Miss You
• Holly Cole – Dark Dear Heart (promo)
• Hot Chocolate feat. Errol Brown – Emma
• Ivy Lee – First Last Ever And Only
• Janet – All For You
• Janet – Everytime
• Janet – Son Of A Gun (I Betcha Think This Song Is About You)
• Janet Jackson – Runaway
• Larusso – Il Suffira
• Lee Towers – Allemaal Achter Oranje!
• Lenny Kravitz – Again
• Lenny Kravitz – Dig In
• Little Richard – He’s Got It (album)
• LL Cool J – Hey Lover
• Los Fabulosos Cadillacs – Calaveras Y Diablitos
• Maceo Perker – Dail Maceo (promo)
• Mariah Carey – Open Arms
• Marianne Faithfull – Sex With Strangers
• Michel Petrucciani, Steve Gadd & Anthony Jackson – Take The A Train
• Michel Petrucciani, Steve Gadd & Anthony Jackson – Take The A Train (sealed)
• Milli Vanilli – Keep On Running
• N.E.R.D. – Rock Star
• No Mercy – Missing / Where Do You Go
• Ome Henk – Mambo Nr. 6
• Playahitty – The Summer Is Magic
• Rene Froger – Here In My Heart
• Rob De Nijs – De Donder Rolt
• Rob De Nijs – Tijdloos
• Robbie Williams – Lovelight
• Salt-n-Pepa – Let’s Talk About Sex!
• Saxual Harassment – Energy Sound
• Seal – Crazy
• Seal – Get It Together
• Snap! – Colour Of Love
• Supergrass – Moving
• T-Spoon – No Time 2 Waste
• The Beach Boys – Greatest Hits vol. 3
• The Chemical Brothers – Hey Boy Hey Girl
• The Cranberries – Zombie
• The Isley Brothers feat. Ronald Isley (aka Mr. Biggs) – Parts Of The Album Eternal 1 (sampler)
• The The – I Saw The Light
• The Time – Jerk-Out
• Toni Braxton – Secrets (album)
• Toni Braxton – Unbreak My Heart
• UB40 – Since I Met You Lady
• Unknown – Lazy Jazz
• Various – Elton John & Tim Rice’s Aïda
• Various – Jazz
• Various – Rolling Stone vol. 34 Rare Trax – Original Kraut
• Various – Sound Of Christmas
• Various – The Lion King
• Various – The World Of Lusafrica

Niet mis, al zeg ik het zelf. Voor die 3 euro, ach joh. Dat er wat random crap bij zit, het zij zo. Ik ben in ieder geval lekker aan ‘t swingen op dat nummer van Salt-n-Pepa. Let’s talk about sex, baby~

Roltrappen zijn wonderlijke uitvindingen. In plaats van een berg aan traptredes te moeten beklimmen, kan je tegenwoordig jezelf gewoon neerzetten op een trede en vervolgens volautomatisch aan het andere uiteinde geraken. En mocht je wat haast hebben, dan kan je alsnog blijven traplopen waardoor je nóg sneller boven bent. Of beneden, afhankelijk van waar je heen wilt natuurlijk. Nou is net dat hetgeen mij ergert.

Want nee, ik verwelkom roltrappen. Van mij mogen er overal roltrappen komen. Wat er wel veranderd moet worden is de attitude die men heeft wanneer ze het genot ontvangt op zo’n ding te kunnen staan. Je zou voor de gein eens naar het Verenigd Koninkrijk moeten gaan, en observeren hoe het er daar aan toe gaat. Vervolgens kom je terug in Nederland, en verbaas je je er over waarom het hier niet kan.

De regel is heel simpel. Knoop deze goed in je oren, en volg het. Rechts staan, links gaan. Op een roltrap is ruimte voor twee mensen naast elkaar (extreme uitzonderingen daargelaten, zonder namen te noemen). Dit houdt in dat er twee rijen gevormd kunnen worden. Een rij met mensen die alle tijd van de wereld hebben, en gemakshalve op de roltrap staan, en een andere rij met mensen die haast hebben, en de bewegende trap gebruiken om sneller op de plek van bestemming te komen. Op deze manier zijn we heel sociaal bezig, belemmeren we niemand, en hoeven alleen de sportievelingen de echte trap te gebruiken. Maar nee, er moeten er altijd wel een aantal dwarsliggers zijn die links stil gaan staan. Of met z’n tweeën naast elkaar stil gaan staan. Of gewoon in het midden gaan staan, en hun zware tassen naast hun zetten. Neem mijn woordje van advies aan, en PLEUR OP.

Ik begin het steeds meer zat te worden dat de snelste manier om boven te komen niets van doen heeft met deze magische zelfbewegende trap, maar ik daarvoor telkens weer moet terugvallen op de ouderwetse bewegingsloze variant. Daarvoor zijn die dingen niet uitgevonden.

Dus vertel het door aan iedereen die je kent; rechts staan, links gaan. Berijd je de roltrap met iemand die links staat, wijs hem of haar hier dan op. Als je twee keer hierop gelet hebt, gaat het vanzelf. Iemand die dat kan beamen ben ik zelf; als ik nu noodgedwongen aan de linkerkant stil sta, omdat er weer iemand besluit níet door te lopen, dan voel ik me ongemakkelijk. Het is dan alsof ik andere mensen in de weg sta, terwijl het niet eens mijn schuld is.

Een tijd terug was er een ‘actie’ op touw gezet om op stations duidelijk te maken dat je rechts staat, en links loopt. Helaas zijn ze daar alweer mee gestopt. Jammer, want het werkt echt. Kijk maar naar de grote roltrappen die je 200 meter hoger brengen, en toevallig liggen in New York of Londen. Daar loopt niemand elkaar in de weg. In ieder geval niet op de roltrappen. Moet hier toch ook mogelijk zijn? Of is dat weer teveel gevraagd van de maatschappij?

Waar ik het vandaag over wil hebben, mijn lieve vriendjes en vriendinnetjes, is iets waar ik mij al een tijdje groen alsmede geel aan erger. Want jawel, ook ik heb soms iets waar ik niet vrolijk van word. Het gaat over vragen. En dan niet zo zeer de vragen zelf, maar het vragen om te mogen vragen.

Je kent het wel. Iemand komt op straat naar je toe en begint tegen je te spreken. “Mag ik U iets vragen?” Bij jezelf denk je dan, “Uh, nee, ik wil geen donateur worden voor het zoveelste goede doel,” dus reageer je, gestresst en in incorrect Nederlands, met “Nee, sorry, ik ben druk.” De persoon die jou aansprak probeert het bij iemand anders, en jij loopt door met de gedachte dat je weer wat verspilde minuten hebt ontweken.

Dat is precies het soort van vragen waar ik me aan erger. De vraag “Mag ik U iets vragen?” is de domste vraag die er bestaat. En zoals je waarschijnlijk vaak zat hebt gehoord, bestaan er geen domme vragen. Nou, bij deze verklaar ik de zojuist genoemde vraag als ‘s werelds enige domme vraag. Waarom zou je willen vragen of je iets mag vragen. Want terwijl je dat doet, dóe je het al. Als het niet mag, dan heb je het zojuist gedaan en mag je wat mij part een klap in je gezicht krijgen. Als het wel mag, heb je zojuist een vraag verspild.

In de echte wereld is zo’n vraag nog niet zo’n grote ramp. De vraag die gevraagd gaat worden na de bovenstaande vraag wordt direct vragend gevraagd na de eerste vraag (ja, die zin was vaag). Op het internet is dat soms ook het geval, maar meestal gaat het dan net iets anders.

Zo staat mijn Windows Live Messenger altijd aan, en ben ik altijd online op IRC. Wat mensen dan altijd weer presteren is om een privégesprek met me te beginnen, en dat doen met “Jimmy?”, of, erger, “Hey, mag ik je iets vragen?”. Het gebeurt wel eens dat ik eventjes niet achter mijn computer zit. Soms is dat een halve dag lang. Als ik dan weer terugkom zie ik een venstertje van iemand die inmiddels weer offline is, waarin blijkbaar 4 uur geleden iemand iets wilde vragen. Of zeggen. Wat datgeen dan is, zal ik waarschijnlijk nooit weten. Het is niet dat ik het nou zo graag wil weten, maar als je iets te zeggen of vragen hebt, DOE DAT DAN GEWOON METEEN. Ik lees alles toch wel terug, en als je er zeker van wilt zijn dat ik het bericht ontvang, stuur dan gewoon old fashioned via e-mail je zegje.

Dus alsjeblieft, stop met die berichtjes van “Jimmy?”, en zeg gewoon meteen wat je wilt zeggen. Het bespaart jou en mij een hele hoop moeite. Jij hoeft niet telkens te checken of ik er wel ben, en ik hoef niet telkens loze venstertjes te sluiten. Mijn dank is groot.

Zoals altijd begint het weekend op vrijdag. Nou ja, niet altijd, maar ik vind dat wel. En daarom gingen afgelopen vrijdag Renate en ik naar een grote meubelwinkel. Waarom? We moesten er iets halen. Ja, helemaal bij de Ikea. Enfin, wij dus met goede moed richting Eindhoven, Son om precies te zijn. Eerst met de trein, daarna met de bus. Woesj. Eenmaal aangekomen zag Renate natuurlijk allemaal leuke dingetjes voor in ons huis. Nee, niet dat we gaan samenwonen, maar toch is het altijd leuk om te kijken wat je eventueel wel en niet zou willen hebben. Je weet wel hoe dat gaat. Natuurlijk moesten we onze winkelmanie eventjes onderbreken om in het Ikea restaurant te genieten van een panini met ham, kaas en vage saus, en een slokje drinken. Hmmmm, lekker! Daar kan een bezoek aan de Ikea natuurlijk niet eindigen, dus besloten we om door te gaan met onszelf afvragen waarom er iemand een koe in hun huiskamer wil hebben. Tot mijn grote verbazing lag Renate op een gegeven moment ook in de schappen. Geloof je het niet? Ik heb zelfs fotobewijs!

De kassa’s kwamen in zicht, maar niet voordat we onszelf even neer lieten ploffen in een van de tuinmeubels die tentoongesteld waren. Renate besloot dat we ‘later’ ook een tuin moesten hebben, niet door hebbend dat ik dat al roep vanaf dag 1. Ach, zijn we er in ieder geval over uit dat we een tuin moeten hebben.

Na de kassa was er nog een bistro. Of nou ja, zo noemden ze het. Renate stond erop om een ijsje te halen, en aangezien ‘t samen met een hot dog goedkoper was, viel de keuze daarop. De Ikea is grappig, je moet niet alleen zelf je meubels in elkaar zetten, maar ook de ijsjes moet je zelf maken. Het echte Ikea-gevoel, denk ik.

Enfin, de vrijdag was verder niet zo heel interessant. Ik ging terug naar ‘s-Hertogenbosch, terwijl Renate al slapend haar tocht vervolgde naar Ede. Alles aardig en wel, afgezien dan van het ongeluk wat net was gebeurd op de kruising Brugplein (nabij Kwitfit). Een personenauto werd op een takelwagen getrokken, terwijl de laatste dwars op het kruispunt stond. Precies waar de bus waar ik in zat heen moest. Aargh!

Zaterdag begon goed. Er was een zogenaamde ‘gyaru mega meet’ georganiseerd. Wat je je daarbij moet voorstellen is dat ongeveer 10 tot 20 modetutjes die denken Japanse mode te volgen bijeen komen om zich met een willekeurige bezigheid een middag te vermaken. Dit keer was de keuze gevallen op bowlen. In bowlingcentrum de Maaspoort te ‘s-Hertogenbosch. En wat een toeval, dat is het bowlingcentrum bij mij thuis om de hoek, waar ik iedere donderdagavond de league speel. Aangezien het voor mij dus weinig moeite was mee te doen, deed ik dat ook maar. Om 12 uur verzamelen op het station, maar vanwege een modetutje dat blijkbaar een trein had uitgekozen die vertraging moest hebben, vertrokken we pas om half 2 naar het bowlingcentrum. Geen ramp, want 15 minuten later stonden ik, Choong en 10 fashionista’s klaar om ons naar de baan te begeven. Hoewel de baancondities niet echt super waren, had ik het toch nog voor elkaar gekregen om 164 en 192 te gooien. Ik vond het grappig om te zien hoe iedereen probeert te gooien, en hoeveel talent sommigen hebben zonder het door te hebben. Naderhand ging iedereen weer terug naar het station, maar ik had daar weinig zin in, dus ging gewoon direct naar huis. En even ter illustratie, de modetutjes.

Tijd vliegt, en dus zijn we nu aanbeland bij zondag. Renate had een aantal van mijn vrienden opgetrommeld om naar Utrecht te komen. Dit onder het motto ‘laserkwesten en chinees opeten’. Afgezien van een Choong die te laat was, liep alles gesmeerd. Tot mijn verbazing vond iedereen het ook echt leuk om te lasergamen. Wat eenieder minder leuk vond, was dat er een aantal kleine koters meededen. Het is niet echt tof als je met een grote groep twintigers probeert actief te zijn, en daar tussen nog eens een paar brugpiepers rondrennen. Maar ach, het moest maar. Foto’s zijn te bewonderen als je op deze link klikt. Op eigen risico.

Na het uitputtende lasergevecht waren we toe aan wat eten, en dat deden we bij stamchinees Tai Soen. Kees vergezelde de groep, en we begonnen aan een overheerlijk avondmaal. Na 2 uur waren onze maagjes gevuld, en portomonees geleegd; tijd om weer huiswaarts te keren. Maar niet voordat er een groepsfoto werd gemaakt.

Dus, dat was mijn weekend. En nu weer fijn een weekje gevuld met ontruimingen. Joepie! Hoe was jullie weekend?

p.s. pluspunten voor degene die de titel snapt.

Het begon allemaal op de vrijdagochtend. Nou ja, donderdag-op-vrijdagnacht. Ik kreeg een sms van Andrea Silvestri dat hij doodziek was, en helaas niet kon komen. Want jawel, het plan was in eerste instantie dat ‘Mirò’ helemaal vanuit Italië naar Nederland zou komen om deel uit te kunnen maken van Deshima Sounds. Jammer, maar helaas. Volgende keer beter, en hij beloofde er de volgende keer zeker weten bij te zijn.

De afwezigheid van Andrea weerhield ons niet om alsnog een superawesome feest neer te zetten. Deshima Sounds ‘Bring The Bling’, de vierde keer dat Jody en ik als Neodash Zerox en MK☆ dit dancefeest met Japans tintje op touw hebben gezet, was een geweldig succes. Niet alleen gingen de sets beter dan verwacht, maar ook waren de mensen die langskwamen enthousiaster dan ooit. En om dat alles extra leuk te maken, hadden we dit keer een recordaantal bezoekers. Er waren bijna 100 mensen binnen! Foto’s en video’s zullen binnenkort verschijnen op onder andere Hyves en Facebook, dus houd dat in de gaten!

Op de paaszondag stond er, naast bijkomen van Deshima Sounds, een gezellig middagje rondhangen met Ivan, speciaal voor ons overgekomen vanuit Guildford, op het schema. Helaas waren de winkels overal dicht, maar dat weerhield ons niet om alsnog ergens een café binnen te stappen en wat te drinken. Na bijgepraat te hebben, hebben we ons tegoed gedaan aan wat voer, waarna we ons op maakten voor een tripje naar Rijswijk. Aldaar pikte Marcello ons op om naar de studio van Radio Stad Den Haag te gaan. Toen we binnenkwamen was het net een grote huiskamer. Wederom gezelligheid overal. Hier werd John Sauli, beter bekend als de stem van Rofo, geïnterviewd. Het is opgenomen, de videobeelden zijn te vinden op de Radio Stad Den Haag website. Stiekem zie je mij op de achtergrond, waarna Ivan naast me kwam zitten op de grond (vanaf ongeveer 50 mins).

Toen dat eindelijk voorbij was, gingen we als een gek naar de studio van Fresh FM. Ook hier werd John geïnterviewd, maar ook ik mocht mijn zegje doen om terug te blikken op Deshima Sounds. En, hoe verrassend het ook moge zijn, ook hier een en al gezelligheid.

Het bleek dat John Sauli, hoewel hij oorspronkelijk uit New York komt, inmiddels al bijna 30 jaar in Vught woont. En dat is toch wel heel erg dicht bij ‘s-Hertogenbosch. Het was dan ook geen probleem, en ik mocht meerijden. Hoe vet is dat? Zomaar met een italo-superster meerijden. Zo kwam ik erachter dat hij een van de ending themes van Hikaru No Go heeft geschreven. Het origineel is van Samantha Gilles, maar Dream heeft Music Is My Thing gecoverd voor de anime serie.

Rond middernacht kwam ik eindelijk thuis aan, en kon ik terugblikken op een weekend vol vrienden, muziek, nieuwe vrienden, en nog meer muziek. Hopelijk zie ik iedereen weer terug op de volgende Deshima Sounds?

Aldaar bleek dat er een open plekje was. Boosters konden zich melden. Voor de leek; een booster is een persoon die voor spek en bonen meedoet om een lege plek op te vullen. En omdat ik verder toch niet al te veel te doen had, meldde ik me aan.

Ik had dan wel niet m’n eigen spullen bij, maar met een huisbal (die je gebruikt als je geen eigen bal hebt) en evenzo schoenen, vulde ik de plek op baan 30 in. Resultaat? Ik deed ook mee met de Nederlandse kampioenschappen voor de jeugd!

Natuurlijk is iedereen benieuwd naar mijn scores. Ik gooide 143 – 214 – 116 – 152 – 138 – 188 – 167 – 164. Jawel, acht games. Totaal kwam uit op 1320, wat inhoudt dat ik 165 gemiddeld heb staan gooien. Niet slecht, met een bal die eigenlijk te zwaar was en schoenen die half kapot waren.

Ik eindigde op de eerste plek in de booster-klasse. Maar ja, de tegenstand was ietwat mager. Hihi.

Oh, en Budi heeft 179 – 174 – 237 – 206 – 183 – 214 – 197 – 166 gegooid, totaal 1557, 194,6 gemiddeld. Maar hij had wel z’n eigen ballen en schoenen. Valsspeler! Hij staat ook maar vierde, en er moeten nog 13 mensen in zijn klasse spelen. Succes daarmee!

Vorige week zondag vierde Renate haar twintigste verjaardag. Hoewel ze volgens het geboorteregister op 25 februari al twintig werd, werden vrienden gevraagd om op 7 maart naar Utrecht te komen met een cadeautje. Vanaf daar was het de bedoeling om de bus te nemen, waarna we met 10 man sterk LaserQuest Utrecht gingen overvallen.

Nu had ik stiekem een kleine voorsprong, aangezien ik hier een aantal jaar geleden al was geweest met een hele groep. Dit was echter zo lang geleden, dat er niet eens een blog over is geschreven. Maar dat hield ons niet tegen dit keer vol vreugd de arena te bestormen. In eerste instantie was het plan om tegen een andere groep van 9 personen te spelen, maar omdat we nogal aan de vroege kant waren, konden we direct beginnen. Het werd een free-for-all match. Gewapend met een futuristisch lasergeweer probeerden we elkaar neer te maaien. Het resultaat hieronder.

Nu wil ik niet opscheppen, maar die ‘mk*’, dat ben ik. En, helaas, net als Renate’s verjaardag vorig jaar, en de bijeenkomst jaren geleden, sta ik ook dit maal op de bovenste plek. Het geeft een soort geruststellend gevoel; bij een zombie apocalypse ben ik, met enig geluk, niet de eerste die ten prooi valt. Mits we tegen die tijd een beetje goede laserguns hebben. Pew pew pew pew. Zap.

Oh, en de mensen die de groepsfoto’s willen hebben, laat het me weten!

Om 14:00u had ik een afspraak aldaar. Met goede moed startte ik mijn reis rond 11:40u vanaf huis, waarna ik om 11:48u weg reed in een bus. Volledig volgens schema had ik genoeg tijd om op het centraal station van ‘s-Hertogenbosch mezelf te trakteren op een flesje Lipton Clear Green Tea, alvorens de trein van 12:08u richting Utrecht te nemen. En toen liep het mis.

Voorspoedig liep de reis, totdat we rond 12:30u tot stilstand kwamen. We bevonden ons ergens tussen Houten en Lunetten (bij de groene pijl). Er werd ons gemeld dat er een stroomstoring nabij Utrecht was, en dat we tot nader order niet verder mochten rijden. Eenieder greep naar zijn danwel haar telefoon om dierbaren het nieuws te melden. De vrouw die haar plek naast de mijne had gevonden, wachtte rustig af, zonder zich ergens druk over te maken. Hetzelfde was ook mijn idee. Ik had immers een half uur extra speling gerekend, en had een kwartier overstaptijd te Utrecht.

Tijd verstreek, en na ongeveer een kwartier werd er ons duidelijk gemaakt dat er een ontploffing was geweest bij een ‘electriciteitshuisje, waar nu brand woedt‘. Het was niet duidelijk wanneer er weer gereden mocht worden, maar de trein verlaten was vooralsnog geen optie. Wat voor velen wél een optie was, was het nogmaals grijpen naar de mobiele telefoon. Vele verhalen deden de ronde, zo zou er volgens een iemand een complete ramp zijn gebeurd bij een kerncentrale in de buurt van Utrecht. Uhm, juist. Een mevrouw die niet ver van mij vandaan zat wist via het thuisfront te vertellen dat de storing naar alle waarschijnlijkheid pas tussen 15:00u en 17:00u opgelost zou zijn. Oei.

Aangezien ik dus onmogelijk nog om 14:00u te Amersfoort kon zijn (het was inmiddels al 13:30u), besloot ik contact op te nemen met mijn afspraak. Vol begrip werd de afspraak verschoven naar een andere dag, en werd me veel sterkte toegewenst met de verdere reis. En dat had ik nodig. Luttele ogenblikken later kwam er een conducteur binnenstormen, en vroeg wie er naar Schiphol moest reizen. Dit was immers de eindbestemming van het DD-IRM waar we ons in bevonden. Deze mensen werden meegenomen, en tot op heden heb ik niks meer van hen vernomen.

Tijd verstreek, en het was rond 14:00u dat ik besloot een spelletje te gaan spelen. Net op dat moment werd er omgeroepen dat het toegestaan was om uit de trein te gaan. Er was vervangend vervoer geregeld, maar hoe lang het zou duren eer dit arriveerde was onduidelijk. Gelukkig was ik er van op de hoogte dat we niet ver van Utrecht af zaten, deels door een fietstocht die ik eerder heb ondernomen. Een kort wandeltochtje zou geen ramp zijn, leek me. Aangezien ik in het voorste gedeelde van de trein zat, was ik een van de laatsten die aan de achterkant ‘frisse’ lucht proefde. ‘Fris’, want blijkbaar was dat achterste halletje tijdelijk omgetoverd tot rookhok. Jottem!

Eenmaal uit de trein gesprongen, stond er eerst een tocht terug op het menu. Zo’n 200 meter terug was er een spoorwegovergang, vanwaar we de weg op konden. Het was een geweldig gezicht. Een hele sliert mensen die als een kudde olifanten elkaar achtervolgden. Net zoals de avondvierdaagse. Helaas had ik mijn camera niet ter hande, anders had ik wat leuke foto’s gemaakt.

Na een korte wandeling kwam eindelijk station Utrecht Lunetten in zicht. Aldaar heb ik maar besloten een stadsbus te nemen, en mijn tocht te vervolgen naar Utrecht Centraal. Die gedachte hadden meerdere mensen, en dus was het een overvolle bus die richting het knooppunt ging. Eenmaal aangekomen realiseerde ik mij dat het bijna 15:00u was. Tevens kwam ik vrij snel tot de conclusie dat zowat al het treinverkeer stil lag. Ik kon twee dingen doen. Ofwel zou ik een pendelbus nemen die mij terug naar ‘s-Hertogenbosch bracht, ofwel nam ik gebruik van de situatie en vereerde Utrecht met een bezoekje van mij. De laatste won, deels omdat Renate ook op weg was naar deze stad van onlogistiek.

Rond 16:45u werden we herenigd, en na een flinke poos shoppen, zijn we maar neergestreken in een willekeurig restaurantje om van wat relatief goedkoop voer te genieten. Met een McFlurry als toetje. De reis ging voor Renate door naar Amsterdam, mijn eindbestemming was ‘s-Hertogenbosch. Zonder al te veel problemen arriveerde ik rond 21:15u bij het ouderlijk huis. Met een resitutieformulier.

Geen kwaad woord over de NS, trouwens. Zij hebben gedaan wat ze konden doen. Als er opeens 10 volle treinen stil gaan staan, waarvan de helft in ‘the middle of fucking nowhere’ (dezelfde overenthousiaste medereiziger als bovenstaand), dan is het een beetje hectisch, ja. Suck it up!

Dat is vandaag! En daarom dacht ik bij mezelf, laat ik Renate eens gaan verwennen. En zoals te zien, is dat best wel gelukt. En behalve dat, zijn er worstenbroodjes, prinsessencakejes en straks een inluiding van het jaar van de tijger. En, wat een toeval, dat is míjn jaar. Ik voorzie een hele hoop geluk. En liefde. Hihi. Fijne zondag iedereen!

Oh, en wat er in dat papier zat? Een mooie tas van Paul Frank. En alsof dat nog niet genoeg was, ook nog eens douchegel met perzikkensmaak (als glazuur op de cakejes), en ik heb ook nog eens haar poëziealbum gepimpt. En wat kreeg ik terug? Een hele stoere toilettas met crap. Maar dan wel een beetje lekker ruikende crap. Oh, en rozen voor de Feb, uiteraard.

Blijkbaar hebben mensen veelal moeite met het spellen van sowieso (van ‘zowiezo’ tot ‘zo-i-so’), en ook het gebruik van de simpele d/t-regel blijkt toch erg lastig voor sommigen. En zojuist lees ik het bericht dat ‘hun’ voortaan door het leven mag gaan als onderwerp. Dat is toch van den gekke? Het is hun fiets, en hun liggen niet op bed. Dat volk uit de Randstad daar moeite mee heeft, ligt niet aan de Nederlandse taal, maar meer aan de koppigheid van deze lieden om het te leren. En daardoor moet ik mijn dierbare taal laten varen? Ik dácht het niet.

Dus mensen, houd jezelf aan de regels. Hiermee blijf je duidelijk voor iedere taalgenoot, en hoeven we niet iedere 5 jaar de spelling aan te passen. En gebruik alsjeblieft ook op het internet gewoon de officiële taalregels. Enig idee hoeveel spelfouten ik de jongere generatie zie maken omdat ze gewend zijn op msn anders te praten? Niemand weet meer hoe ‘verder’ gespeld dient te worden, en dat is schandelijk.