Dat is vandaag! En daarom dacht ik bij mezelf, laat ik Renate eens gaan verwennen. En zoals te zien, is dat best wel gelukt. En behalve dat, zijn er worstenbroodjes, prinsessencakejes en straks een inluiding van het jaar van de tijger. En, wat een toeval, dat is míjn jaar. Ik voorzie een hele hoop geluk. En liefde. Hihi. Fijne zondag iedereen!

Oh, en wat er in dat papier zat? Een mooie tas van Paul Frank. En alsof dat nog niet genoeg was, ook nog eens douchegel met perzikkensmaak (als glazuur op de cakejes), en ik heb ook nog eens haar poëziealbum gepimpt. En wat kreeg ik terug? Een hele stoere toilettas met crap. Maar dan wel een beetje lekker ruikende crap. Oh, en rozen voor de Feb, uiteraard.

Blijkbaar hebben mensen veelal moeite met het spellen van sowieso (van ‘zowiezo’ tot ‘zo-i-so’), en ook het gebruik van de simpele d/t-regel blijkt toch erg lastig voor sommigen. En zojuist lees ik het bericht dat ‘hun’ voortaan door het leven mag gaan als onderwerp. Dat is toch van den gekke? Het is hun fiets, en hun liggen niet op bed. Dat volk uit de Randstad daar moeite mee heeft, ligt niet aan de Nederlandse taal, maar meer aan de koppigheid van deze lieden om het te leren. En daardoor moet ik mijn dierbare taal laten varen? Ik dácht het niet.

Dus mensen, houd jezelf aan de regels. Hiermee blijf je duidelijk voor iedere taalgenoot, en hoeven we niet iedere 5 jaar de spelling aan te passen. En gebruik alsjeblieft ook op het internet gewoon de officiële taalregels. Enig idee hoeveel spelfouten ik de jongere generatie zie maken omdat ze gewend zijn op msn anders te praten? Niemand weet meer hoe ‘verder’ gespeld dient te worden, en dat is schandelijk.

Dus jawel, op 3 april is het wedermaal zo ver. Ik hoop dat ik in ieder geval al mijn trouwe lezers kan begroeten. Ik mis mijn clubje fangirls. : (!

En sorry voor het gebrek aan updates, maar nu weet je ook hoe het komt dat ik de laatste twee weken niet veel tijd had voor m’n site. Ik heb wel weer nog veel meer coole ideeën voor die nieuwe lay-out, dus misschien dat die dan binnenkort ook écht volgt. Hihi.

Hmm, laatste paar dagen inspiratie opgedaan voor een nieuwe lay-out voor jullie lievelingssite. Ik moet natuurlijk wel eerst de nieuwe Deshima Sounds website afmaken. Die gaat ook leuk worden. Eigenlijk is die site al heel leuk, maar voor nu alleen nog maar in mijn hoofd. Dingen overtypen vanuit je hoofd naar het interweb is vervelend.

Het plaatje is trouwens verwant aan deze blogspost.

Als je trouwens je Oyster Card voor de scanner houdt, meldt hij dat er meerdere kaarten gelezen worden. Niet echt handig, aangezien ik m’n Voordeelurenkaart en m’n Oyster Card allebei in m’n portomonee heb zitten. Daar verzin ik nog wel iets op.

Nu zijn er genoeg redenen om over te stappen, denk bijvoorbeeld aan goede weergave van websites, de open source van het programma, en niet te vergeten de vele plug-ins. Nu is afgelopen week deel 3.6 uitgekomen van dit wondermiddel. Behalve veel verbeteringen op het gebied van veiligheid, komt deze versie ook met de mogelijkheid om zogenaamde Persona’s te installeren.

Dit zijn skins of thema’s om jouw internetbrowser een beetje persoonlijker te maken. Er zijn foeilelijke thema’s die veel te druk en chaotisch zijn, maar er zijn er ook een paar die heel subtiel een beetje gevoel geven aan je dagelijkse Hyves- en FaceBookactiviteiten.

Ik raad je aan dit toch eens uit te proberen. En mocht je nog Internet Explorer gebruiken om webpagina’s te bekijken, doe mij en menig ander dan een plezier en gebruik vanaf heden alleen nog maar FireFox, voor een beter internet.

Waar het wel om gaat, is dat Renate verliefd is! Maar niet op mij. : (!

Vandaag ben ik namelijk samen met haar naar de open dag geweest van het SAE te Amsterdam. Aldaar veel informatie gevoerd gekregen over Audio Engineering en Electronic Music Production. Erg vet allemaal. Maar terwijl ik dus bezig was met het vergaren van informatie van mensen die achter mixing boards zaten, was Renate vragen aan het stellen aan de informatiebalie. Ze werd geholpen door een knul waar ze zelfs nu nog over aan het praten is. En nu moet ik per se van haar daar naartoe gaan, zodat ik vrienden kan worden met die knaap en bla bla. Tsssk!

Naderhand heb ik met dezelfde Renate nog bubble tea gehaald bij een vaag en veel te klein Chinees restaurantje. Lychee is lekker, jawel.

Vervolgens de trip vervolgd naar Ede-Wageningen, alwaar we in de trein verzeild raakten in een discussie over politiek. En eurobeat. En hyper techno. En de Glamour. Grappig, allemaal.

En nu heb ik dorst, dus ik ga even wat te drinken pakken. DOEI!

Afgelopen woensdag dus nog steeds niet die film gekeken die ik wilde gaan kijken. En tot op heden heb ik die ook nog niet gezien. Maar dat is niet erg, dan heb ik iets om naar uit te kijken, nietwaar? Donderdag zoals iedere week weer bowlingtijd. Niet veel bijzonders daar. Helaas niet gewonnen, maar m’n eigen scores waren niet zo heel slecht. Zo’n 173 gemiddeld.

Vrijdag heb ik een film gekeken! Niet de film die ik dus eigenlijk wilde gaan kijken, maar wel een andere; Gamer. Met die ene man van 300. En hoewel het niet zo’n heel erg slechte actieflick is, zit je gewoon te wachten tot die man iemand onderuit trapt terwijl hij de stad benoemt waar hij vandaan komt. Dat gebeurt dus niet. Voor wat hersenlose explosies en rondvliegende ledematen, toffe film. Voor de rest… meh. En daarom besloot ik dat ik ook nog een andere film moest gaan kijken. Niet vrijdag, maar zaterdag.

Ink is een fantasy film waarin een meisje ontvoerd wordt door een wezen dat dromen moet gaan bezorgen bij mensen. De film is echt een meesterwerkje, met wat ongebruikelijke filmtechnieken. Best wel een must-see, vooral als je genoeg hebt van de halfgare Hollywoodproducties.

Okay, genoeg films. Voor nu, dan. Zaterdag zat ik thuis, terwijl Renate druk aan het werken was te Hilversum. En omdat we elkaar dus niet in levende lijve spraken, moest het telefonisch. Geen probleem, alleen komen er dan nog meer vage uitspraken dan gewoonlijk. Zo was Baah verlegen, omdat hij niks durfde te zeggen. En om dat te illustreren, had Renate een foto gemaakt. Wat is ‘ie toch schattig, eh?

Dagen gingen voorbij, en voordat ik het door had was het weer maandag. Tijd om, ’s avonds, terug te gaan naar het altijd rustige Ede. Tijdens mijn reis passeerde ik het station van ’s-Hertogenbosch, alwaar ik, zoals Thomas dat zo mooi zei, een Engel en een Hond tegen het lijf liep. Erg mooi in het contrast, want ze waren tegelijkertijd bezig met het vervangen van de alom bekende borden waarop aangegeven staat welke trein de eerstvolgende op het betreffende perron is met prachtig mooie hi-tech LCD schermen. 3 generaties naast elkaar. Bijna moest ik een traantje laten.

Enfin, laten we verder gaan met het verhaal. Maandagavond was het tijd voor chinees! Renate was ziek en zielig, en ik had geen zin om te koken. Dus, na het halen van boodschappen ben ik meteen doorgefietst naar de afhaalchinees. Tweemaal ‘Economy Menu C’; nasi, babi pangang en koe loe yuk. Erg smakelijk, dacht ik zo. En behalve een flinke dosis rijst kregen we er ook nog eens kleine embryo’s bij. Wat een smakelijke luxe!

En, dagen vliegen als een gek, toen was het weer dinsdag. Renate moest nog een herkansing voor haar tentamen kwaliteitszorg maken. Toen ze daarmee klaar was rond twee uur, zijn we gezellig de stad in gegaan. Even langs de schoenmaker om een tas en een paar schoenen te laten maken, en langs de WE om een shirt om te wisselen. Daarna nog heerlijk rondgeslenterd, en uiteindelijk bij de toko besloten dat we die avond soto ayam zouden gaan eten. Alle ingrediënten maar meteen gehaald, en daarbij ook nog een duo lemper en een spekkoek meegenomen. Oh, en kroepoek! Thuis aangekomen ben ik vrijwel meteen begonnen met de keuken overhoop halen.

Na wat uren zwoegen was eindelijk de kroepoek klaar, en ook aan de soto konden we beginnen met smikkelen. Ik had er alleen iets te veel water bij gedaan (oepsie!), maar we zouden er toch twee dagen over doen, dus dat was de volgende dag wel te fixen. Nomnomnomnom. Als toetje hadden we eigenlijk spekkoek gehaald, maar die was nog helemaal bevroren, dus dan maar het Vla Trio dat we nog in de koelkast hadden staan. Ook lekker. Hmm, de blogs over eten komen toch weer terug. Hihi.

’s Avonds wilden we een film gaan kijken, en dan wel The Invention Of Lying. Maar blijkbaar had die film zichzelf niet in zijn volledigheid naar mijn laptop gekopiëerd, dus waren we na 5 minuten gedwongen een andere film te gaan bekijken. Vorige week waren we begonnen aan Speedmouse, dus die hebben we maar afgemaakt. Het blijft grappig.

Woensdag ging Renate op bezoek bij een vriend van haar die ze alweer een tijdje niet had gesproken. Dus had ik de hele dag om de buurt te verkennen, en dat heb ik dan ook gretig gedaan. Meteen een sotoblok erbij gehaald, zodat het avondeten niet te waterig zou zijn. Oh, en Taro Fish Snack. Die heb ik ook maar gefrituurd, en nu smaken ze heel anders, maar niet vies. Alleen een beetje vettig. Ik had het ook nog voor elkaar gekregen om de film die dinsdag mislukte, alsnog op m’n laptop te krijgen. En dus gingen we ’s avonds nog een poging doen deze film nogmaals te bekijken. En ditmaal mét succes. Een best wel grappige film, hoewel Renate halverwege half in slaap viel.

En toen kwamen we weer aan bij vandaag. Ik ga zometeen weer huiswaarts, om vanavond weer naar de bowling te gaan. Misschien morgen dan nog een update? Wie weet. Ik ben een beetje inspiratieloos de afgelopen week. Renate vertelt me telkens ‘je moet nog een blog schrijven!’, maar ik weet niet waarover. Dus, dan krijg je van deze loze dingen waar eigenlijk niet echt iets boeiends in staat. Ach, je doet het er maar mee.

Oh ja, komend weekend zal ik mijn gezicht laten zien in Amsterdam, Ede en Sliedrecht, en misschien in Zoetermeer. Wat een rondtripjes. Gelukkig zijn de Deshima Sounds flyers af; daarover binnenkort meer. Veel meer.

Maar goed, macaroni dus. Weten we nog hoe ik gisteren vertelde dat ik met een grote schoonmaak bezig ben geweest? En hoe ik hoopte dat het er vanmorgen nog steeds zo netjes uit zou zien? Ja? Dan nu het vervolg. En omdat een beeld meer zegt dan duizend woorden, heb ik er hier een paar bij elkaar genomen.

Voor de mensen die minder begaafd zijn als het om visuele voorstellingen aankomt: in het midden de onderkant van de binnenkant van de vaatwasser (een grote natte drapperige boel met stukjes macaroni), links het bestekbakje met, jawel, macaroni, en rechts de pan, welke blijkbaar vol met macaroni in de vaatwasser is geplaatst.

Welke randebiel heeft het in zijn of haar hoofd gehaald om een volle pan met macaroni in de vaatwasser te zetten? Serieus?! Alles zat onder de macaroni; de pan, het bestek, maar ook glazen en borden die er ook nog in stonden. En alsof dat niet erg genoeg is, was ook heel het afvoerputje verstopt. Ik heb met veel pijn en moeite het gros van de natte, plakkerige en vooral ijskoude pastaresten uit het apparaat kunnen halen, en met behulp van sponsjes en handdoeken het overtollige kotsvloeistof over kunnen hevelen naar een emmer. Renate hielp gelukkig mee, maar dan nog zijn we een lange tijd bezig geweest het apparaat schoon te krijgen. Gelukkig kwam een van de huisgenootjes, die nergens nog weet van had, nét binnen. Dat ene meisje die gisteren aan het zemen was. Ze reageerde even geschokt als wij deden, maar hielp mee door de glazen en pannen die vermacaroniet waren te ontdoen van allerhande plakkerigheden. Iew.

Gelukkig hadden we saucijzenbroodjes. Even later moesten we naar het centrum om de zwarte inkt bij te laten vullen, aangezien de printer door zijn voorraad heen was. Niet al te lang later (nou ja, eigenlijk duurde het nog een paar uur), was Renate’s stageverslag af, jahoe. Taart! Renate kijkt ook zo vrolijk, hihi.

Nu is het inmiddels alweer kwart over acht, en ik heb nog geen eten gemaakt. Ik denk dat ik toch maar wat van die salade van gisteren pak (er is nog over!), het restant aardappeltjes ga bakken en de kipnuggets op ga maken. Renate is er toch niet. Hihi.

Oh, en die film? Die moet ik nog steeds gaan kijken.

Enfin, ik weer verder met schoonmaken. Nou ja, eigenlijk ben ik nu wel zo’n beetje klaar. Renate had wat hulp nodig bij haar verslag, en dus bracht ik haar warme chocolademelk. Het was instant-chocolademelk, dus ik weer naar de keuken om daar water te koken. En wat ziet mijn oog? Hetzelfde huisgenootje was bezig met het zemen van de ramen. Vandaag moet het vast en zeker grote schoonmaakdag zijn! Ze was lekker haar gang aan het gaan, en ik was dan ook niet van plan haar te storen. Dus was het weer aan mij om Renate verder te helpen met haar verslag. Ditmaal met krentenbrood. Tot mijn grote verbazing was nu ook het andere huisgenootje, de enige jongen, driftig aan het schoonmaken. De bovenste raampjes nam hij voor zijn rekening, alsmede de galerij. Het laatstgenoemde wilde hij heel netjes schoonmaken met water, maar dat is nu dus omgetoverd in een schaatsbaan. Nice going, dude!

Rond half 5 begon Renate toch echt een punthoofd te krijgen van het verslag, en haar writer’s block werd inmiddels groter dan de Grote Muur uit China. Een mooi moment om een wandeling te maken door het besneeuwde landschap van Ede, zo leek mij. En dus was het tijd geworden om boodschappen te doen. We hadden afgelopen zaterdag al besloten dat we gisteren (maandag, dus) een lekkere salade zouden maken, maar omdat er nog genoeg bami over was, en Renate al had gegeten, hebben we dat opgeschoven naar vandaag. Na flink wat heen en weer geloop in de Albert Heijn was ons mandje gevuld met allerhande lekkernij, al dan niet gezond.

Thuis aangekomen was het inmiddels alweer kwart voor 6 (waar gaat de tijd heen?), de hoogste tijd om de salade te maken. Het was simpel, maar effectief; gebakken aardappeltjes, gemende salade met ei, tomaat en paprika (die nog over was van de bami) toegevoegd, en kipnuggets. De salade in een kom gedaan, en aardappeltjes met kipnuggets op ieders bord geplaatst. Renate nam alvast alles mee de kamer in, terwijl ik nog even m’n handen ontdeed van plakkerige onreinheden. Toen ik mijzelf terug begaf in de kamer, bleek in ieder geval de salade erg lekker te zijn, daar het eerste wat ik zag het tafereel was dat hier staat afgebeeld.

Ik moet toegeven, de salade was erg goed te doen. Ook de aardappeltjes, hoewel ze iets te lang onder vuur waren genomen, en de kipnuggets waren overheerlijk. En hoewel men dit vaker eet tijdens een warme zomerdag, is het ook een heerlijke verfrissing tijdens de koude donkere winterdagen. Naderhand ging Renate direct verder met haar verslag, daar ze een hele berg frisse inspiratie had opgedaan. Inmiddels is het verslag zo goed als compleet afgerond. En ik denk dat ik mezelf zometeen ga trakteren op een filmpje, terwijl ik hoop dat de keuken er morgen nog net zo mooi uit ziet als hij vanmiddag deed.

[Bekijk de originele post]

Verder is dit de beste versie van Genesis Of Aquarion dusver. De uitvoerende groep is Platina Jazz, met Emily McEwan die het voor je zingt.

Woensdag was een beetje eenzame dag. Renate was naar haar stage te Leiden gegaan, en ik had de kans om hier wat dingen te doen. Beetje opruimen, nog wat opruimen, eten, boodschappen, en een spelletje gespeeld. Helaas heb ik geen opname kunnen maken van het dier dat ik eerder al noemde, maar dat komt misschien nog. ’s Avonds was het tijd voor pizza, hoezee!

Een dag later gingen we halverwege de middag van huis; Renate moest naar haar werk, terwijl ik naar het ouderlijk huis ging om daarna naar de bowling te gaan. Niet zo heel erg interessant (waarom maak ik er ook woorden vuil aan?). Ook het bowlen ging niet echt geweldig; we hadden geen punten gehaald, en ik had een totaal van 502, wat slechts een gemiddelde was van 167,3. Beh.

En toen was het alweer vrijdag. Na een dagje thuis allemaal dingen geregeld te hebben, was het weer tijd om weder te keren richting Ede. Te Utrecht Centraal zette ik mezelf neer naast Renate, die toevalligerwijs óók onderweg was naar hetzelde stadje. Wat grappig. Vrijdag was op-tijd-naar-bed-dag.

Ja, want zaterdag was de grote dag. Nou ja, dat viel op zich nog wel mee eigenlijk. Een hele bende modetutjes en nog meer modetutjes hadden besloten om naar Amersfoort te gaan om aldaar te gaan genieten van een high tea. En wie gingen er mee? Jawel, Jimmy en Renate. Waarom? Omdat er een paar mensen kwamen die we wel aardig vinden, en we stiekem van binnen ook modetutjes zijn. Hihi.

Enfin, tussen 12 en half 1 afgesproken op het station in Amersfoort. Maar "vanwege het slechte weer" besloot iedereen een half uur eerder te komen. Behalve wij, daar we er anders veel te vroeg al waren. En ook twee anderen besloten dat het onnodig was om veel te vroeg te komen, en dus moestten we alsnog wachten tot het half 1 was. Hoezee.

Eenmaal verzameld was het tijd om de bus te zoeken. Zonder al te veel moeite wist een van de tutjes een buschauffeur te vinden die ons gratis liet reizen naar het centrum (een tripje van 2 minuten). Op glibberige hakken wist iedereen zich te verplaatsen naar een pinautomaat, waarna het cafétje om de hoek was. Afspraak was rond half 2, onze aankomst… nog voor 1 uur. Compleet overvallen werden we alsnog naar een serre geleid, waar ik mijzelf plaatste naast Renate en Gaya, tegenover Valentina, Juliette en Annabel. Dolle pret aan onze hoek van de tafel. Van bokkenpootjes tot make-up, buikpijn en broekplassen, alles kwam aan de orde. Ja, heerlijk gezellig.

Hoewel het voorgeschotelde voer niet bepaald genoeg was om 20 man, uhm.. 3 man en 17 vrouw, gerust te stellen, was het smakelijk voor zo ver ik heb mogen ervaren (een aantal dingen heb ik wijselijk overgeslagen). Na 3 uur lachen, gieren, brullen en Pim plagen, zijn we winkel voor winkel richting de McDonalds gegaan. Aldaar heerlijk mezelf getrakteerd op de Chicken Sensation, en samen met Choong en Renate nog wat geroddeld, zoals echte modetutjes dat behoren te doen.

Naderhand ging ik weer terug naar Ede, en Renate ging naar een verjaardag van een oud-klasgenote. Toen Renate weer terugkwam, besloot ze vrijwel direct te gaan slapen. Op mijn arm. Met haar mond open. Ik had het pas door toen het te laat was; heel m’n shirt drijfnat van de Renate-drool. Yummie.

En toen was het opeens weer zondag. Dat is vandaag, jahoe! De dag waarop ik nogmaals tot de conclusie kwam dat Ede een beetje een rare stad is. Om half 10 ’s ochtends komt de ijscoman langs. Vervolgens komt hij tot 12 uur ongeveer ieder half uur langs om met zijn belletjes iedereen te laten weten dat hij er is. Terwijl ik bij mezelf dacht dat er genoeg ijs lag buiten, hoor ik kinderen rennen over straat. Waar moet het heen met deze wereld?

Zo, zijn we toch mooi weer bijgepraat. Hoe was jullie week?

Memorable quote: "Ik heb krab, doe eens jeuk." – Renate

Want vandaag was het koud. En niet een beetje koud, maar echt best wel heel erg koud. Maar toch moesten we vandaag de stad in, om een aantal dingen te doen. Zo moesten zowel Renate als ik iets van een warme trui hebben, waren we op zoek naar sloffen voor mijzelf, en ook moest er natuurlijk eten op tafel komen te staan. Dus, toen we vanmorgen rond 11 uur eindelijk uit bed waren gerold, gingen we op weg naar het centrum van Ede.

Aldaar aangekomen, gingen we shoppen, eten, shoppen, shoppen, shoppen, eten, shoppen, en eten kopen. De exacte buit, te veel om op te noemen. Aandeel voor mij, vrij weinig (slechts het eten dat zojuist achter mijn kiezen is verdwenen). Maar alsnog hebben we zeker 5 uur rondgedwaald in twee straten. Nieuw record? Ik denk het wel.

Wat nog meer? Niet zo veel eigenlijk. Alleen wat avondeten. Myup. Oranje drap.

Oh, en dat varken? Dat gaat niet over mij. En ook niet over Renate. Nee, dat gaat over zo’n ander kind dat hier rondrolt (letterlijk). Ik begeef mij namelijk momenteel te Ede, een rustig Godslievend stadje ergens te Gelderland. Hoe ik hier geraak is simpel; per trein. Een iets langer verhaal dan maar?

Het is mijn lieve vriendinnetje die hier woont. En ik heb samen met haar besloten om de komende tijd tezamen door te brengen. En dus bevind ik me heden ten dage voor het grootste deel in dit levendige stadje (behalve op zondag). Niet in een rijtjeshuis of villa, maar in een studentenkamer. Beetje krap, maar we vermaken ons wel. Het enige echte nadeel is dat we de woning moeten delen met drie anderen: twee meiden en een jongen.

Ik wil deze mensen verder niet bij naam noemen, daar zij ook een soort van recht op anonimiteit hebben, maar een van de twee meiden is aardig, netjes en gewoon zoals een mens hoort te zijn. Die andere griet… not so much. Ik stond mezelf een paar minuten geleden te ontdoen van allerhande nare geurtjes onder een watersproeier, toen ik opeens een hard geschater hoorde. Nou ja, het was meer een luidruchtig varken dat na een paar weken eindelijk weer eens wat te eten toegeworpen kreeg. Als ik het de volgende keer voel aankomen, zal ik mijn best doen een geluidsopname te maken. Als laatste hebben we die jongen nog. Ik gok dat hij een jaar of 17 is, en het enige wat deze knaap doet is rommel maken en gamen. Die moeten we dus nog even africhten. Gelukkig heeft Renate een zweepje.

Vooralsnog is dit alles wat ik al mijn fans wilde vertellen. Oh nee, ik vergeet iets! Ik zat namelijk vast. In de trein. Letterlijk. Ik kwam niet meer voor of achteruit, omdat ik klem zat tussen die klapdeurtjes. Wie verzint het dan ook om die doorgangen zo smal te maken. Of misschien had ik met Kerst en oudjaarsavond niet zo veel moeten verorberen. Hmm…

Want ja, 2010 gaat een goed jaar worden. Niet dat gezeur van ‘ik hoop dat het dit jaar beter wordt’, zoals vele mensen nu rond de jaarwisseling lopen te blaten. Dat heb je namelijk geheel zelf in de hand. Het jaar wordt zo goed als je het zelf maakt, en ik ben van plan het een geweldig jaar te maken.

En omdat ik al dat goede mijn trouwe lezertjes niet wil ontnemen, zal ik mijn best doen om zo vaak mogelijk een woord te doen over de stand van zaken. Zo hebben we aan het einde van het jaar een leuke terugblik op al dat wonderlijks dat te gebeuren staat.

Eerst op de agenda is vandaag, 2 januari 2010. Vandaag is het namelijk de laatste keer dat ik vroeg m’n bed uit kom om krantjes te bezorgen. Jawel, na bijna 7,5 jaar houd ik er mee op. Dat is wel weer genoeg, lijkt me. Ik wil niet eens weten hoeveel kranten ik op het (al dan niet) juiste adres heb doen belanden, maar om je een indruk te geven; gemiddeld 150 per dag, 6 dagen per week, 52 weken per jaar. Veel plezier met rekenen.

Over een enkel moment hop ik nog even het centrum van ’s-Hertogenbosch in, om wat last-minute Sinterklaas/Kerst/Oudjaarscadeautjes te kopen. Mja, dat vieren we morgen pas. Ik ben benieuwd.

Tot dusver. Tot later deze week… ; )!